ที่สุด ก่อนหน้านี้ยังเคยฟังเทศนาจากเจ้าแม่เซียวเหอครั้งหนึ่ง ได้รับการสั่งสอนแก่นแท้แห่งกรรมจากนางด้วย การได้มองเห็นนางก้าวผ่านกาลเวลาเกินครึ่งชีวิต ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนขยับเข้ามาใกล้ชิดกันเจ้าแม่เซียวเหอคลี่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ข้ากับผู้เทศนาสั่งสอนหนนี้มีวาสนาต่อกันอยู่พอสมควร หนนี้เจ้าก็มาฟังคำเทศนาอยู่ข้างกายข้าเถิด จะได้อยู่ใกล้กันสักหน่อย”“ขอบคุณเจ้าแม่”“ข้าหวังจะได้ยินเจ้าเรียกข้าว่าสหายนักพรตมากกว่า”“ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณสหายนักพรตยิ่งนัก”ทั้งสองคนใช้หางตาเหลือบมองกันแล้วคลี่รอยยิ้มแม้กาลเวลาจะผ่านมานานแสนนาน เหลือเพียงสรรพสิ่งอยู่ยั้งแต่ผู้คนผันเปลี่ยน ทว่าเมื่อทั้งสองคนเดินอยู่ด้วยกัน พวกเขากลับยังเท่าเทียมและสนิทสนมเฉกเช่นครานั้นเมื่อนานแสนนานมาแล้วเจียงฉางเซิงเดินตามอยู่ข้างกายเจ้าแม่เซียวเหอ ทำให้เขาเป็นที่สนใจของผู้คนอย่างมาก แต่เขาไม่ใส่ใจ ถึงอย่างไรเขาก็มิใช่คนในยุคสมัยนี้ หลังจากเทศนาเสร็จเขาย่อมจากไปพวกเขาก้าวเดินไปตามบันไดทะเลเมฆ ระหว่างทางเจียงฉางเซิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งมากมาย มีแม้แต่ตัวตนที่เขามองไม่ออก แล้วจำนวนก็มิใช่น้อยเสียด้วย‘ดูเหมือนจิตหวนสดับหลักคำส
