ฟ้าดินสรวลกำลังนั่งขัดสมาธิรอคอยอยู่ในห้วงมิติสายตาของเขาจับจ้องโลกคุนหลุนที่อยู่ไกลๆ อยู่ตลอดเวลาจากมุมที่เขามอง โลกคุนหลุนที่ลอยอยู่ท่ามกลางความมืดช่างสว่างไสว คงคาสวรรค์ที่ไหลวนรอบด้านคอยเปล่งแสงอันละมุนตา‘เหตุใดมรรคาจารย์ยังไม่มาอีก เขาไม่อยู่ หรือกำลังรอข้าแสดงท่าที’ฟ้าดินสรวลนึกสงสัยอยู่ในใจ จะว่าไปแล้วมิตรภาพระหว่างเขากับมรรคาจารย์ก็ไม่นับว่าลึกซึ้งนัก แต่เมื่อนึกถึงพรสวรรค์อันน่ากลัวของมรรคาจารย์กับท่าทีของเทพแห่งหยินหยาง ใจของเขาก็มุ่งมาดปรารถนาคนที่แข็งแกร่งระดับนี้ ต้องเกาะไว้อย่าให้หลุด!ในตอนที่ฟ้าดินสรวลกำลังคิดเพ้อเจ้อไปเรื่อยนั่นเอง จู่ๆเขาก็ตาลายไปวูบหนึ่ง เมื่อมองเห็นอีกครั้งเขาก็พบว่าตนเองมาอยู่ในขอบห้วงสุญญตาแล้ว เบื้องหน้าคือร่างของมรรคาจารย์เขาเบิกตาโต ถอยพรวดไปข้างหลังพร้อมกับหัวใจที่หวาดผวาเป็นไปได้อย่างไรกัน!อีกฝ่ายพาเขามาถึงขอบห้วงสุญญตาในชั่วพริบตามิหนำซ้ำเขายังไม่มีกำลังขัดขืนแม้แต่น้อยอีกด้วยนี่หมายความว่าอะไรก็หมายความว่าความห่างชั้นระหว่างพวกเขากว้างมากอย่างไรเล่า!ฟ้าดินสรวลเคยเผชิญหน้ากับเทวะของโลกเทพยุทธ์มาแล้ว แม้แต่ขั้นเทวะก็ยังสร้างแรงกดดันให้เขา
