“ไปกันเถิด สหายนักพรต ดูท่าเจ้าจะมีถ้อยคำอยากกล่าวกับข้ามากมายทีเดียว ข้าก็เช่นกัน”เจ้าแม่เซียวเหอมองเจียงฉางเซิงพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆให้ สิ่งนี้ทำให้เทพธิดาทั้งสองข้างกายนางสงสัยใคร่รู้ในตัวเจียงฉางเซิงอย่างยิ่ง สายตามากมายจากรอบทิศก็ย้ายมาจับจ้องเจียงฉางเซิงเช่นกันเจียงฉางเซิงพยักหน้ารับแล้วเดินเคียงกันไปกับเจ้าแม่เซียวเหอ เทพธิดาทั้งสองนางถอยหลังลงไปหนึ่งก้าวมิรู้ว่าตอนนี้คือปีใด ห่างจากคราก่อนที่พวกเขาพบกันนานเท่าใดแล้ว แต่ดูจากบรรยากาศที่เปลี่ยนไปรอบตัวของเจ้าแม่เซียวเหอ เกรงว่ากาลเวลาคงผ่านไปนานยิ่งนักมหาเถระกษิติครรภ์เคยกล่าวว่า เจ้าลัทธิคุนหลุน บรรพจารย์เสวียนถีกับเทพธิดาเซียวเหอ มีบางคนในนั้นดับสูญไปกับกาลเวลาแล้วในเมื่อมิใช่เทพธิดาเซียวเหอ แล้วเป็นผู้ใดกันแม้เจียงฉางเซิงจะมิได้คบหากับผู้สูงส่งสองคนแรกอย่างใกล้ชิดนัก แต่เมื่อคิดว่าผู้ฝึกบำเพ็ญที่ก้าวพ้นจากความธรรมดาเช่นนั้นพ่ายแพ้ต่อกาลเวลา ในใจก็รู้สึกเศร้าสร้อยอย่างยากจะห้ามได้เพียงแต่…เจียงฉางเซิงเหล่มองเจ้าแม่เซียวเหอ แล้วแอบคิดในใจว่า ‘มิใช่นางก็ดีแล้ว’ระหว่างจิตหวนสดับหลักคำสอนหลายครั้งที่ผ่านมา เขาพบกับเจ้าแม่เซียวเหอบ่อยครั้ง
