หน่วนหน่วนยังคงนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ที่หน้าผากมีผ้าพันแผลพันเอาไว้ แต่ใบหน้าก็ยังคล้ายกับตุ๊กตาที่สวยงามไม่มีเปลี่ยน
เด็กทั้งสองคนถูกจัดแจงย้ายไปยังห้อง VIP เดียวกัน อันโหรวนั่งอยู่ตรงกลาง มองหยางหยางแวบหนึ่ง และมองไปที่หน่วนหน่วนแวบหนึ่ง เมื่อมองทั้งสองคนแล้วเธอก็ไม่อาจเบาใจลงได้เลย
จิ่งเป่ยเฉินมองดูท่าทางของเธอแล้วก็เดินไปที่ด้านหน้า “จะให้ฉันกอดเธอไหม เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องมองที่ด้านข้าง”
“ฉันชอบมอง” เธอยังคงนั่งจ้องใบหน้าที่นิ่งสงบของหยางหยาง เธอกังวลใจมากแค่ไหน ถึงขนาดปล่อยให้ลูก ๆ ของเธอต้องมาเกิดเรื่องแบบนี้
เธอเริ่มรู้สึกผิดอยู่ในใจและกล่าวโทษตัวเอง ถ้าหากพวกเขาได้รับผลอะไรตามมาในภายหลังละก็ เธอคงไม่มีทางให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิตแน่ ๆ
จิ่งเป่ยเฉินย่อตัวลงตรงหน้าเธอ ก่อนจะจับไปที่มือของเธอที่วางอยู่ตรงเข่า “โหรวโหรว หาอะไรกินก่อนไหม?”
“ฉันไม่มีอารมณ์จะกิน ไม่อยากกินด้วย นายกินเถอะ!” ตอนนี้เธอไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด แค่คิดอยากจะเห็นหยางหยางและหน่วนหน่วนลืมตาขึ้นมาเรียกเธอว่าแม่จ๋าสักคำก็เพียงพอแล้ว
อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าพวกเขาไม่ได้เป็นอะไร
