แต่หมอก็บอกแล้วว่าพวกเขาน่าจะยังไม่ตื่นเร็ว ๆ นี้ เด็ก ๆ ทั้งสองคนบาดเจ็บที่ขา ถึงแม้จะไม่ได้ตัดแขนขา แต่เธอก็กังวลมากจริง ๆ
“โหรวโหรว เธอคงไม่คิดอยากจะให้พวกเขาตื่นขึ้นมาเห็นเธอมีใบหน้าซีดเซียวหรอกใช่ไหม เธอจะปล่อยให้พวกเขาคิดมากเรื่องเธออีกเหรอ เดี๋ยวพวกเขาจะต้องรู้สึกแย่กว่าเธอแน่ ๆ หยางหยางกับหน่วนหน่วนรักเธอมากแค่ไหน เขาคงอยากให้เธอดูแลตัวเองดี ๆ นะ” ถ้าหากเขาพูดไปแล้วไม่มีประโยชน์ก็คงต้องอ้างหน่วนหน่วนและหยางหยางขึ้นมาแทน
อันโหรวหันหน้าไปมองหน่วนหน่วน เธอไม่มีอารมณ์แม้แต่จะกินข้าวเลยสักนิด อยากจะไปนอนบนเตียงแทนพวกเขาเสียจริง ๆ
“ฉันยอมบาดเจ็บแทนพวกเขาได้เลยนะ ไม่อยากให้พวกเขาบาดเจ็บแบบนี้เลย” เธอเอ่ยด้วยเสียงที่เบาลง
ถึงแม้จะรู้ว่าการที่เธอพูดแบบนั้นออกมาเพราะเธอรู้สึกโกรธ
แต่ต่อให้เธอโกรธ จิ่งเป่ยเฉินก็ยังคงเตือนสติเธอด้วยคำพูดอยู่ดี “หรือว่าเธอลืมไปแล้วว่าตอนนี้ประจำเดือนเธอมา ถ้าเธอไม่กินข้าว ร่างกายของเธอจะแย่เอานะ เธอทนได้เหรอ?”
“ฉัน…..” อันโหรวมองไปที่เขาด้วยสายตาหงุดหงิด เรื่องพวกนี้เธอลืมไปเกือบหมดแล้วด้วยซ้ำ
