“ฉันอยากเปลี่ยน…..” เธอเม้มริมฝีปากและพูดออกไปอย่างไร้ความอาย “ผ้าอนามัย”
แต่ในกระเป๋าของเธอไม่ได้มีพกติดไว้เลย เธอจึงรีบลุกขึ้น “ฉันไปซื้อก่อนนะ”
“เธอนั่งลงเถอะ ฉันไปเอง!” จิ่งเป่ยเฉินกดไปที่ไหล่ของเธอ “อีกเดี๋ยวพ่อบ้านจะทำอาหารมาส่งให้ อย่าลืมกินข้าวนะ”
“ไม่เอา ฉันจะไปกับนายด้วย!” ถ้าเกิดปล่อยให้เขาไปซื้อคนเดียวมีหวังภาพลักษณ์ที่เขาซื้อข้าวของส่วนตัวของผู้หญิงคงได้ถูกจดจำพอดี
พอคิดแบบนั้นมันก็ดูเกินไปหน่อยแล้ว!
“ฉันไปก็ได้แล้ว ซื้อเสร็จก็กลับมา” จิ่งเป่ยเฉินไม่ต้องการให้อันโหรวเคลื่อนไหวอะไรมากนัก เขาเลยคิดจะไปซื้อมาด้วยตัวเอง
“งั้นให้ฉันไปเองเถอะ นายไม่อายบ้างเลยเหรอซื้อของแบบนั้น?” เธอแทบจะหมดคำพูด ถึงแม้เธอคิดอยากจะอยู่ที่นี่เพื่อดูหยางหยางกับหน่วนหน่วนก็ตาม
“อายอะไร ซื้อให้ภรรยา ไม่เห็นจะมีตรงไหนน่าอายเลย” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงไปจูบที่แก้มของเธอ “อย่าลืมกินข้าวนะเด็กดี”
“อืม!” เธอคิดอยากจะกินข้าวอยู่นะ แต่ก็คงกินไม่ไหวแน่ ๆ
ทันทีที่จิ่งเป่ยเฉินเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย เขาก็รีบโทรหาฉีเซิ่งเทียนทันที “เป็นยังไงบ้าง?”
