ในขณะที่ตัวเธอกำลังจะเดินออกไปนั้น คนที่อยู่ด้านหลังของเธอก็รีบลุกขึ้นและรีบเดินไปล็อกประตูห้องทำงานทันที
เขาเผยบรรยากาศเย็นชามาที่ข้างหน้าของเธอ ดันเธอให้แนบชิดติดกับกำแพง แม้ว่าตัวเธอจะสวมเสื้อผ้าหนา ๆ แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่หนาวเหน็บจากเขา
“จิ่งเป่ยเฉิน นายคิดจะทำอะไร?” เธอเอ่ยถามออกมา เมื่อคืนที่เกิดเรื่องพวกนั้นขึ้น เธอก็ไม่คิดอยากจะพูดอะไรให้มากความ
“โหรวโหรว……” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเบา ๆ ใบหน้าที่หล่อเหลาเริ่มแนบชิดขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น “มีเรื่องอะไรกันแน่ ช่วยบอกให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม?”
น้ำเสียงเชิงอ้อนวอนดังขึ้น ซึ่งคงมีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่จะได้เห็น
จะต้องให้เธอพูดเรื่องอะไรกัน?
พูดเรื่องที่แม่ของเธอไม่อนุญาตให้แต่งงานกับเขางั้นเหรอ?
ถ้าหากพูดเรื่องนี้ออกไป เกรงว่าเขาคงได้เป็นบ้ามากกว่าเธอแน่ ๆ
“ฉันแค่รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย”
“ไม่สบายตรงไหน?” เขาตื่นตระหนกขึ้นมาทันที ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวและพิจารณามองเธอทั่วทั้งตัว ดูเหมือนเธอจะสวมเสื้อผ้าที่เปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว
