“พี่โหรวโหรวมีอะไรหรือเปล่า?” อวี๋กุยห่าวก็อยากจะก้มลงดูเช่นกัน แต่โต๊ะทำงานนั้นกั้นเอาไว้ทำให้มองเห็นไม่ชัดเจน
“เปล่า ฝากบอกพี่ฉันหน่อยว่าฉันชอบมันมาก” เธอจับข้อมือของเธอแล้วเขย่าเล็กน้อย ความรู้สึกที่เย็นชาของเธอนั้นเหมือนจะกระทบเข้ามาที่หัวใจของเธอ มันเจ็บปวดจนเกินบรรยาย
“งั้นฉันไปก่อนนะคะ!”
หลังจากที่อวี๋กุยห่าวเดินออกไป เธอก็รีบถอดกำไลข้อมือนั่นออกทันที ตระกูลอันที่ล่มสลายในตอนแรก ของของตระกูลอันนั้นแตกกระจัดกระจายถือเป็นเรื่องปกติ พี่วิเวียนอาจจะรู้เรื่องเกี่ยวกับตระกูลอันจึงส่งมันมาให้กับเธอ
เธอหยิบกล่องขึ้นมาและเอากำไลข้อมือนั้นใส่เก็บเข้าไปในกล่อง แต่กลับรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ตลอด
เธอหยิบกำไลข้อมือขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เมื่อหยิบมันออกมาจากแผ่นรองกล่อง หรือว่าหยิบแรงเกินไป?
แต่วินาทีต่อมาก็ทำเธอยิ้มไม่ออก
ด้านล่างแผ่นรองนั้นมีกระดาษโน้ตเล็ก ๆ อยู่ วิเวียนนี่ชอบให้ของเซอร์ไพรส์เกินไปไหม?
เธอเปิดกระดาษโน้ตนั้นออกและอ่านไปที่ข้อความนั้น ร่างกายของเธอแข็งทื่อขึ้นมาทันที……
