เธอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ลายมือนั้นเหมือนลายมือแม่ของเธอเอามาก ๆ และยิ่งไม่อยากเชื่อเมื่อเห็นข้อความบนกระดาษนั้น
บนกระดาษเขียนตัวอักษรง่าย ๆ อยู่เจ็ดคำ ทุกคำนั้นล้วนเหมือนสายฟ้าฟาดเข้ามาที่กลางอกของเธอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เจ็บปวดจนยากที่จะเชื่อ
‘ไม่อนุญาตให้แต่งงานกับจิ่งเป่ยเฉิน!’
ทำไมถึงไม่ยอมให้เธอแต่งกับเขา?
ของสิ่งนี้ต้องเป็นแม่ เธอจำลายมือของแม่ได้ดี ไม่ผิดแน่!
หากสามารถส่งของนี้มาให้วิเวียนได้ พวกเขาเคยติดต่อกันงั้นเหรอ?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เธอก็โยนกำไลหยกนั้นเข้าไปในกล่อง เธอไม่ได้สนใจที่จะบอกกับจิ่งเป่ยเฉินเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะรีบออกไปจากบริษัททันที
เธอต้องไปถามให้ชัดเจนว่าของสิ่งนี้เป็นแม่ของเธอ หรือเป็นวิเวียนที่กำลังเล่นตลกกับเธอ
คลิปวิดีโอขอแต่งงานของพวกเขาถูกเผยแพร่ออกไปสิบวัน ไม่ว่าแม่จะอยู่ที่ไหนของมุมโลก เธอก็มีเวลามากพอที่จะส่งมา หรือแม้กระทั่งส่งโน้ตนี้มาให้เธอ!
ตั้งแต่ที่ย้ายเข้ามาบ้านจิ่งเป่ยเฉิน เธอก็ไม่ได้ขับรถอีกเลย และยิ่งไม่ต้องพูดถึงหิมะที่ตกหนักมากในวันนี้ ถนนหนทางนั้นค่อนข้างลื่น แต่เธอก็ยังขับด้วยความเร็วเพื่อจะไปบ้านวิเวียน
