“แต่ว่าแม่ไม่สนับสนุน ไม่เพียงแต่ไม่สนับสนุน แต่ยังใช้น้ำเสียงที่รุนแรงแบบนั้นด้วย” ในความทรงจำของเธอ แม่ของเธอเป็นคนที่อ่อนโยน ไม่เคยดุเธอตั้งแต่เด็กจนโต
แทบจะไม่เคยได้ยินคำว่าไม่จากเธอเลยด้วยซ้ำ
“โหรวโหรว…..” วิเวียนมองเธอที่เศร้าแบบนั้น แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจยังไงดี
เมื่อก่อนไม่ว่าจะตอนไหน อันโหรวก็เป็นเด็กที่แข็งแกร่งเสมอ แต่เพราะคำพูดที่มีเงื่อนงำประโยคนั้นกลับทำให้เธอเจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก
“อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่นะ ถูกไหม?” ทันใดนั้นอันโหรวก็ยิ้มขึ้นมา
นี่คือความโชคดีในโชคร้ายสินะ
เธอลืมตาขึ้นและเตรียมจะยกน้ำชาขึ้นดื่ม โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าก็ดังขึ้น วิเวียนเห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย
“น่าจะเป็นจิ่งเป่ยเฉิน ตอนนี้ฉันยังไม่อยากรับโทรศัพท์เขา” เธอจับถ้วยชาแน่น เธอต้องคิดอย่างรอบคอบเมื่อต้องกลับไปเผชิญหน้ากับเขา
โทรศัพท์ยังคงดังอยู่ตลอดแล้วก็ดับไป หลังจากนั้นก็ดังขึ้นอีก
เสียงโทรศัพท์ดังอยู่แบบนั้นประมาณห้านาทีก่อนจะเงียบไป
