ไม่ว่าวิเวียนจะพูดยังไง แต่เธอก็ยังดื้อรั้นอยากจะดูอีเมลนั้น
คอมพิวเตอร์อยู่ตรงหน้าเธอ มือขวาจับไปที่เม้าส์ด้วยความตื่นเต้น มีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย เธอค่อย ๆ ขยับเม้าส์เลื่อนไปกดดูตรงกล่องจดหมาย
อีเมลอื่น ๆ นั้นเป็นอีเมลเกี่ยวกับงาน แต่มีเพียงแค่อีเมลเดียวที่ไม่มีชื่อ
เธอคลิกเข้าไปเปิดดู แต่มันกลับเด้งออกไปอีเมลหน้าแรก เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอีเมลฉบับนี้ถูกตั้งโปรแกรมเอาไว้แล้ว แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางเองก็หาตำแหน่งไอพีไม่เจอ แล้วเธอจะไปหาเจอได้ยังไง
เธอเอนตัวพิงเบาะเก้าอี้อย่างสลดใจ ก่อนจะมองไปที่ข้อความบนกระดาษโน้ตอีกครั้ง ‘ไม่อนุญาตให้แต่งงานกับจิ่งเป่ยเฉิน!’
เธอหลับตาลงฟังเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้เธอ ภายในใจของเธอตอนนี้สับสนมาก “พี่คะ พี่ว่าแม่หมายความว่ายังไง?”
วิเวียนถือถ้วยชาร้อน ๆ มาวางไว้ให้เธอตรงหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “โหรวโหรว อย่าไปคิดมาก ความสุขของตัวเองนั้นสำคัญที่สุดนะ ถ้าหากว่าเธอรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อเธอ พี่ก็สนับสนุน”
