เธออยากจะสงบสติอารมณ์ แต่กลับพบว่าตัวเองนั้นไม่สามารถทำได้เลย ภายในใจของเธอนั้นเต้นรัว ริมฝีปากของเธอก็สั่นเทา ก่อนจะพูดออกมาว่า “อันนี้เป็นของที่พี่ให้ฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”
“มีอะไรหรือเปล่า?” วิเวียนรับกำไลหยกนั้นมา “ถึงแม้บนนี้จะมีรอยตำหนิเล็กน้อย แต่ฉันคิดว่าเธอน่าจะชอบมันนะ”
“ไม่ใช่พี่ที่ส่งมันมาใช่ไหม?” อันโหรวหยิบกระดาษโน้ตที่ยับเล็กน้อยชูขึ้นมาตรงหน้าของเธอ “พี่คะ พี่ต้องรู้จักลายมือบนกระดาษนี้แน่ มันเป็นลายมือของแม่ มันเป็นลายมือของแม่!”
วิเวียนจ้องไปที่ลายมือนั้น และแน่นอนว่าสังเเกตไปที่ข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นด้วย
“เมื่อวานฉันได้รับมันมา แต่ไม่ได้เปิดอ่าน จากนั้นก็ได้รับอีเมลแจ้งว่ามอบให้กับเธอ” วิเวียนเองก็ไม่ได้ปิดบังความจริง แล้วเธอเองก็ไม่รู้ว่าเป่ยจิ่งเยว่อยู่ที่ไหน
“คอมพิวเตอร์ ฉันขอดูอีเมลนั้นหน่อย!” ถ้าหากหาไอพีเจอก็จะรู้ตำแหน่งที่อยู่ของแม่ได้ แบบนั้นก็ดีเลย
“โหรวโหรว เปล่าประโยชน์ หลังจากที่ฉันเปิดมันดู อีเมลนั้นก็เปิดดูไม่ได้อีกแล้ว ฉันให้ผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบแล้ว ตำแหน่งไอพีก็หาไม่เจอ และถึงแม้จะหาตำแหน่งไอพีเจอ เธอก็คงจะรีบเปลี่ยนที่อยู่ไปแล้ว”
