“ผู้จัดการฉี แจกันใบนั้นเท่าไรเหรอคะ?” หากรู้ก่อนหน้านี้เธอน่าจะใช้โคมไฟทุบไปที่เขาแทน
“250”
“คุณสิ250![1]” หลินจือเซี๋ยวเหลือบมองเขา ก่อนจะนั่งลงตรงที่หมิ่นลี่นั่งในตอนแรกด้วยท่าทางที่หงุดหงิด
เธอเสียเปรียบแล้ว!
ฉีเซิ่งเทียนชำเลืองมองเธออย่างเฉื่อยชา ริมฝีปากยิ้มขึ้นอย่างลุ่มลึก “ตามเงินเดือนของเธอแล้ว ไม่กินไม่ใช้เลยตลอดสี่ปีก็จบแล้ว ไม่ต้องใช้ชีวิตที่ไร้ประโยชน์ขนาดนั้น คนอย่างฉันพูดง่าย ถ้าเธอทำให้ฉันอารมณ์ดี ไม่แน่ว่าฉันอาจจะให้ส่วนลดกับเธอก็ได้นะ”
“งั้นฉันยอมไม่กินไม่ใช้เงินเลยตลอดสี่ปีจะดีกว่า!” เธอยังสามารถย้ายไปบ้านโหรวโหรวและตีเนียนกินข้าวฟรีได้อยู่ไหมนะ?
“ไม่มีอนาคต!”
หลินจือเซี๋ยวนั้นได้ยินคำพูดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนจากปากของเขา ก่อนจะเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมา “นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องมายุ่ง ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์และตามนิสัยของประธานจิ่ง ถ้าหากคุณไม่ขัดเขา มันก็แค่แจกันเท่านั้นเอง เขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้อยู่แล้ว!”
“ว้าว…….ฉลาดมาก แต่ก็ไร้ประโยชน์ ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าหนี้ของเธอแล้ว”
