อันโหรวได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็หันกลับไปยิ้มให้ทันที “หิมะตกหนักขนาดนี้ เธอโทรศัพท์มาก็ได้ จะมาด้วยตัวเองทำไมกัน?”
อวี๋กุยห่าวยิ้มตอบกลับ “ฉันก็คิดอย่างนั้น! แต่พี่ก็รู้ว่าอาจารย์ไม่ชอบออกมาในงานที่คึกคักแบบนั้น ครั้งก่อนได้ดูคลิปวิดีโอที่พี่ตอบรับคำขอแต่งงานของประธานจิ่งไป เพราะงั้นจะไม่มามอบของขวัญให้พี่ได้ยังไงกัน!”
“ก็ยังไม่ได้แต่งงานสักหน่อย! รีบให้ของขวัญทำไมกัน” นี่ผ่านมาแล้วสิบวัน แต่วิเวียนเพิ่งส่งของมา ต้องเป็นของขวัญที่ล้ำค่ามากแน่ ๆ
“ฉันเองก็ไม่รู้ ไม่กล้าเปิดออกดู” อวี๋กุยห่าวหยิบกล่องสีฟ้าที่ห่อมาอย่างประณีตนั้นออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะยื่นไปให้เธอ
หลังจากที่อันโหรวรับมาก็เปิดมันออก ด้านในเป็นกำไลหยกที่สวยงาม สีใสดุจคริสตัล ดูแล้วเหมือนเป็นของของตระกูลอัน
ทันใดนั้นเธอก็หยิบกำไลหยกนั้นขึ้นมา เปิดไฟส่องดูอย่างละเอียดและระมัดระวัง เธอเห็นรอยเล็ก ๆ สองรอย เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างมาก
เธอจำได้ว่าเธอเคยทำกำไลหยกแตกไปหนึ่งครั้ง ของพวกนี้ในตระกูลอันมีเยอะมาก เธอเพียงแค่ดูรอยเล็ก ๆ นั้นก็นึกขึ้นมาว่าซ่อมมันตั้งแต่เมื่อไหร่ จนลืมที่จะบอกพ่อของเธอ
