หลินจือเซี๋ยวหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ แม้ใบหน้าจะแดง แต่ไม่ว่าตอนนี้อะไรจะผ่านเข้ามาก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผลอะไรทั้งสิ้น เพราะตอนนี้ทั่วทั้งบริเวณใบหน้าไปยันใบหูของเธอนั้นแดงก่ำไปหมดแล้ว
คิดอยากจะหนีออกจากที่นี่จริง ๆ
“ผู้จัดการฉี ฉันขอตัวออกไปก่อนได้ไหมคะ คุณจับฉันแรงแบบนี้ คงไม่จำเป็นต้องให้ฉันช่วยประคองแล้วมั้งคะ” เธอไม่มีความคิดอยากจะประคองมันสักนิด
“ฉันมีแรงจะจับเธอ แต่แรงประคองไม่มี” ฉีเซิ่งเทียนบีบข้อมือของเธอด้วยแรงเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อว่า “หันหลังกลับมานี่!”
ตัวเธอสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยด้วยเสียงอันเบา “ผู้จัดการฉีได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะค่ะ…….”
หลินจือเซี๋ยวไม่มีทางคิดจะหันหลังกลับไปแน่ และก็ไม่คิดจะประคองด้วย
“หลินจือเซี๋ยว เธอนี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ” ฉีเซิ่งเทียนหันหน้าไปมองเธอ ก็เห็นใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ ดูท่าทางเธอแบบนี้ช่างดูไร้เดียงสาและบริสุทธิ์เสียจริง ๆ……..
ฉีเซิ่งเทียนเริ่มหวนความคิดตัวเองว่าทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ถึงได้ทำให้เธอตกใจแบบนี้
ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือที่จับเธอออก “ฉันยังกินไม่อิ่มเลยนะ”
