“ที่โต๊ะยังมีเหลืออยู่ค่ะ อีกเดี๋ยวค่อยเอามาให้คุณอีกที” ตราบใดที่เขาไม่กินเธอ ไม่ว่าอะไรก็ตามเธอย่อมให้ได้
เมื่อเธอรู้สึกถึงมือที่คลายออกแล้ว เธอก็รีบชักมือกลับ ก่อนจะรีบหนีออกจากตรงนั้นทันที เมื่อออกไปแล้วเธอก็รีบปิดประตูด้วยความรวดเร็ว
ฉีเซิ่งเทียนเมื่อออกไปได้สักพักก็พบว่าหลินจือเซี๋ยวกำลังถือผ้าห่มที่สะอาดสะอ้านอยู่บนเตียง ส่วนตอนนี้ผ้าห่มที่เลอะก็ถูกโยนทิ้งไว้บนโซฟาด้วยสภาพที่น่าสังเวช
หลินจือเซี๋ยวตอนนี้ไม่มีทางมองหน้าเขาแบบตรง ๆ ได้ แต่เธอก็ยังแสร้งทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปที่เขา “มีข้าวต้มฟักทอง ขนมปังไส้หมูหย็อง ขนมปังปิ้ง แล้วก็นม คุณคิดอยากจะกินอะไรคะ?”
ฉีเซิ่งเทียนเดินไปตรงหน้าเธอ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เตียงและเงยหน้าขึ้นมองเธอ “ฉันอยากกินทั้งหมดนั่นแหละ”
รวมถึงเธอด้วยนะ……..
ที่ตอนนี้ทำได้แค่มอง แต่กินไม่ได้!
“ได้ค่ะ! แต่กินอะไรก่อนดีคะ?”
กินเธอก่อนนั่นแหละ!
“อะไรก็ได้!” ฉีเซิ่งเทียนพูดด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดเล็กน้อย
