หลินจือเซี๋ยวรู้ว่าเรื่องแบบนี้ไม่มีทางจบสิ้นแน่ ๆ ก่อนจะรีบยกข้าวต้มไปตรงหน้าเขา ก่อนจะเอนตัวทำท่าทางจะป้อนเขา ดูท่าทางแบบนี้มันเหมือนกับคนตรงหน้ากลายเป็นคนพิการเสียจริง ๆ
“ฉันกินแล้ว เธอก็กินบ้าง ไม่ต้องเกรงใจหรอก เธอกินแล้วจะได้มีแรงช่วยดูแลฉันได้” ฉีเซิ่งเทียนพยายามจะหยิบชามมาจากมือของเธอ ก่อนจะก้มลงกินอย่างจริง ๆ จัง ๆ พลางหันหน้าไปหยุดมองที่เธอ
ฉีเซิ่งเทียนเปลี่ยนนิสัยแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนกัน?
แต่ไม่ว่าอะไรก็ตาม เธอก็รู้สึกหิวขึ้นจริง ๆ นั่นแหละ
เมื่อคิดได้สักพักหนึ่งก็หยิบขนมไส้หมูหย็องมากัดคำหนึ่ง ความเหนื่อยล้าตั้งแต่เช้าเพิ่งจะได้หยุดพักลงเมื่อครู่นี้เอง
หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าเสร็จ ฉีเซิ่งเทียนก็ได้กินยาต่อ ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินลงไปที่ชั้นล่างด้วยกัน
อันโหรวจูงมือหยางหยางกับหน่วนหน่วนกลับมาจากการปั้นหิมะเล่นที่ด้านนอก เมื่อเข้ามาด้านในก็ได้เห็นฉีเซิ่งเทียนที่พันผ้าพันแผลไปทั่วหัว ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองยังหลินจือเซี๋ยว สายตาล้วนแฝงไปด้วยคำถามอย่างเห็นได้ชัด
