หลินจือเซี๋ยวเมื่อเห็นเธอก็เหมือนกับเห็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิต เธอแทบจะพุ่งตัวเข้าไปหาอันโหรวทันที แต่ยังไม่ทันได้ก้าว เธอก็ไม่อาจขยับเขยื้อนออกจากจุดนั้นได้
เพราะฉีเซิ่งเทียนคว้าเสื้อของเธอไว้และพูดขึ้นว่า “คิดจะไปไหน?”
เธอกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะมองไปที่หยางหยางและหน่วนหน่วนและพูดว่า “ฉันมีเรื่องจะคุยกับหยางหยางและหน่วนหน่วน ตอนนี้คุณไม่เป็นอะไรแล้วนี่”
ตั้งแต่เช้าเธอก็รับใช้เขามาตลอดเลยนะ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาพักผ่อนสักหน่อย
“น้าจือเซี๋ยว พวกน้า….” หน่วนหน่วนเดินก้าวเท้าน้อย ๆ ไปหา ก่อนจะมองขึ้นไปยังฉีเซิ่งเทียนด้วยท่าทางสงสัยที่ตอนนี้กำลังจับเสื้อของหลินจือเซี๋ยวเอาไว้ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “คุณลุงฉีรังแกคุณน้าจือเซี๋ยวเหรอคะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กน้อย ฉีเซิ่งเทียนก็รีบปล่อยมือทันที ก่อนจะยิ้มและมองไปที่เธอ “หน่วนหน่วนตัวน้อย คุณลุงไม่ได้รังแกนะ”
แค่ตอนเช้าเกือบจะได้แกล้งแล้วเท่านั้นเอง!
หลินจือเซี๋ยวรับรู้ดีว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่ารังแกหรอก แต่เรียกว่าทาสรับใช้ต่างหาก!
“อ้อ…..” หน่วนหน่วนเอ่ยเสียงอย่างดูชาญฉลาด ก่อนจะดึงหยางหยางให้เข้ามาหาและมองหาจิ่งเป่ยเฉิน
