ส่วนทางด้านฉีเซิ่งเทียนที่อยู่ทิศเดียวกับเขาก็ทำท่าทางเดียวกัน ก่อนที่จะปล่อยให้หลินจือเซี๋ยวกับอันโหรวมองหน้ากันและกัน
“โหรวโหรว วันนี้เธอเห็นโอวหยางลี่หรือเปล่า?” เธอจำได้แม่นเลยว่าเมื่อคืนห้องของเธอถูกเคาะประตูอย่างหนัก ส่วนตอนเช้าเธอก็มีเรื่องยุ่ง ๆ ต้องจัดการเลยไม่ได้สนใจเรื่องนี้
“เมื่อคืนถูกส่งตัวกลับออกไปแล้ว!” หมิ่นลี่ที่อยู่ไม่ไกลเท่าไรจู่ ๆ ก็เอ่ยตอบพวกเขา
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ?” อันโหรวจู่ ๆ ก็มองไปยังฉีเซิ่งเทียนที่ถูกผ้าพันแบบนั้น
หลินจือเซี๋ยวแค่เอ่ยอธิบายถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แน่นอนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้ากับฉีเซิ่งเทียนเธอไม่ได้อธิบายอะไรออกไป เพราะคิดว่าโหรวโหรวไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้
“หลินจือเซี๋ยว มานี่ที!” อันโหรวยังไม่ทันได้เอ่ยแสดงความคิดเห็นก็ได้ยินเสียงของสามีดังขึ้น
“โหรวโหรว เธอจะทิ้งฉันเหรอ?” หลินจือเซี๋ยวดึงแขนของอันโหรวไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปหา
ส่วนทางด้านฉีเซิ่งเทียนที่ตอนนี้กำลังเอนหลังนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าของเขานั้นดูซีดเซียว แต่ช่วงเวลานั้นจู่ ๆ ก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา ทำให้หลินจือเซี๋ยวแอบคิดว่าพายุกำลังจะเข้าถล่มอาคารแน่ ๆ
