หน่วนหน่วนที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนตักของจิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้าน้อย ๆ ยิ้มอย่างมีความสุขล้น ขณะที่ดวงตาของเขากำลังเหลือบมองเธอ อันโหรวก็กะพริบตาและโบกไม้โบกมือให้กับคำพูดของเขาอย่างชัดเจน
“เธอใช้แจกันทุบที่หัวของฉีเซิ่งเทียนเหรอ…..” จิ่งเป่ยเฉินหยุดพูดสักพัก ก่อนจะพูดตรง ๆ ไปว่า “จะจ่ายเป็นเงินสดหรือบัตรเครดิตดี?”
“ประธานจิ่ง ฉันขอถามได้ไหมว่าเท่าไรคะ?” จะเงินสดหรือบัตรเครดิตอะไรก็ได้ ตอนนี้เธอยอมจ่ายหมดนั่นแหละ
เมื่อเห็นจิ่งเป่ยเฉินทำท่าจะขยับปาก อันโหรวก็ปล่อยแขนของหลินจือเซี๋ยวทันที ก่อนจะเดินไปหาเขาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ที่รัก แจกันเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนั้นช่างมันเถอะนะ……………”
“พี่สะใภ้ นั่นไม่ใช่แจกันเล็ก ๆ น้อย ๆ นะ มันเป็นลายดอกไม้ที่มีมูลค่ามาก ป้าจิ่งเองก็ชอบมากด้วย” ฉีเซิ่งเทียนเอ่ยเสริมและพูดว่า “อีกอย่างหัวผมปวดจะตายอยู่แล้วเนี่ย”
“ถ้าอย่างนั้นคุณก็จ่ายมันแทนละกัน! แจกันนั้นโดนที่หัวคุณจนแตกเองนี่” อันโหรวเหลือบสายตามองที่เขา รู้ดีว่าพูดต่อไปคงไม่ได้ต่อรองแน่ ๆ
