“ผมถูกตีเข้าที่หัว และผมก็ต้องจ่ายด้วย? พี่สะใภ้ไม่ใช่แบบนี้นะ!” ฉีเซิ่งเทียนชี้ไปยังผ้าพันแผลที่หัว “เห็นหรือเปล่า เส้นผมของผมก็ต้องถูกตัดไปเนี่ย!”
“อันที่จริงเรื่องที่เกิดขึ้นถือว่าเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าหากปีนี้ไม่เกิดเรื่องขึ้น ฉันก็คง…..” เธอสื่อถึงเรื่องงานที่ได้รับเยอะกว่าเก่า อีกทั้งยังรู้สึกถึงแรงกดดันของชายที่อยู่ข้าง ๆ ด้วย มันทำให้เธอดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว
หลินจือเซี๋ยวมองไปที่อันโหรวด้วยท่าทางที่คาดหวัง แต่เธอก็เอ่ยคำพูดต่อไปว่า “ในเมื่อเป็นสิ่งที่แม่สามีชอบ งั้นพวกเธอก็จ่ายมาคนละครึ่งละกัน!”
คนละครึ่งแบบนี้เธอก็จ่ายไม่ไหวหรอกนะ!
“ให้พี่เฉินแยกเก็บไปเลยละกัน เอาแบบนี้! ผมจะจ่ายให้ก่อนละกัน ส่วนหลินจือเซี๋ยว เธอเป็นหนี้ฉันนะ นับตั้งแต่วันนี้ฉันจะเป็นเจ้าหนี้เธอเอง เธอรู้ใช่ไหม?” ฉีเซิ่งเทียนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนที่จะรู้สึกว่าที่หัวตัวเองไม่เจ็บแล้ว หนำซ้ำร่างกายยังรู้สึกได้ถึงกำลังวังชาที่เริ่มกลับมาแล้ว
หลินจือเซี๋ยวรู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับว่าตกหลุมพรางยังไงไม่รู้….
