“เรื่องพวกนี้ แน่นอนว่าฉันต้องปฏิเสธอยู่แล้วค่ะ เพราะงั้นผู้จัดการฉีคุณนอนลงแบบสบายใจเถอะค่ะ!” เธอไม่คิดอยากจะอยู่ต่อ ไม่อยากจะถูกสายตากระหายเลือดของฉีเซิ่งเทียนจับจ้องอยู่แบบนี้ สู้ปล่อยเขาไว้ภายในห้องแต่เพียงลำพังจะดีกว่า เธอคิดที่จะหลีกหนีออกจากห้องของเขาไปให้ไวที่สุด
เพียงแต่ว่าตัวเธอเองก็ยังไม่กล้าออกไปจากที่นี่ทันที เมื่อกลับไปยังถึงห้อง ยังไม่ทันได้เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ไปยังห้องครัวเพื่อสั่งอาหารไปยังห้องของเขา
เพียงเวลาครึ่งชั่วโมงต่อมา หลินจือเซี๋ยวก็ได้เดินเข้าไปในห้องของฉีเซิ่งเทียนพร้อมกับซุปไก่ ก่อนจะเห็นว่าเขานั้นหลับตาลงราวกับว่ากำลังนอนหลับ
เมื่อเห็นแบบนั้น หลินจือเซี๋ยวก็นิ่งคิดสักพัก เพียงเวลาครึ่งชั่วโมงเขาก็สงบสติอารมณ์ได้แล้วเหรอ?
“ผู้จัดการฉี ลุกขึ้นมากินข้าวเช้าค่ะ!” แม้จะเลือดออก ต่อให้จะพันแผลหรือเป็นลมก็จำเป็นต้องกินข้าวเช้า เธอเตรียมซุปไก่เอาไว้ให้เขาโดยเฉพาะ แม้ตัวของเธอนั้นจะฝืนดมกลิ่นของซุปไก่เหม็น ๆ พวกนี้ไม่ได้เลยจริง ๆ
แต่รสชาติของมันก็น่ารับประทานมาก ชวนให้หิวมากด้วย!
