“หาไม่เจอนี่สิ!” ฉีเซิ่งเทียนดึงมือของเขากลับไปทันที ก่อนจะยกแก้วไวน์ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นและเหลือบสายตามองไปยังโอวหยางลี่ที่กำลังเดินออกไปด้วยท่าทางแปลก ๆ
“ถังซั่ว ถ้าหากว่านายเป็นโอวหยางลี่ นายจะโมโหจนบ้าหรือเปล่า?” ฉีเซิ่งเทียนมองไปยังโอวหยางลี่ที่กำลังเดินออกไปจนลับสายตา
“ก็อาจจะ” หากพิจารณาจากปฏิกิริยาของโอวหยางลี่ในวันนี้ เรื่องพวกนี้ก็ไม่แน่เสมอไป
“ให้ตายสิ!” ฉีเซิ่งเทียนวางแก้วไวน์ลง ก่อนจะรีบเดินออกไปจากที่นั่ง
ทางด้านของหมิ่นลี่ที่ยังดื่มไวน์อยู่ เมื่อเห็นฉีเซิ่งเทียนวิ่งออกไปแบบนั้น ส่วนถังซั่วเองก็หายตัวไปเช่นกัน
ช่วงที่เขาดื่มไวน์อยู่แบบนี้ก็ไม่อยากจะวางมันลงอย่างง่าย ๆ
แต่ท้ายที่สุดหลังจากดื่มจนหมด เขาก็วิ่งตามออกไปบ้าง แต่ละวันพวกนี้จะมีสักครั้งบ้างไหมที่จะไม่เกิดปัญหาขึ้น
ภายในหัวของโอวหยางลี่เต็มไปด้วยความหลอกลวง แต่เดิมทีเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสองด้วยความสับสน
ตัวของเขาสั่นเทาเล็กน้อย แสงไฟที่อยู่ด้านหน้าดูหนักอึ้ง มันแสบตาเสียจริง ๆ ถ้าหากมือไม่ได้จับกำแพงไว้เพื่อประคองตัว มีหวังตอนนี้เขาอาจจะล้มลงไปแล้ว
ตอนนี้สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของเขาก็คือภาพของจิ่งเป่ยเฉินกำลังขอโหรวโหรวแต่งงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเป็นของจริง เขาดูออกได้เลยว่าทุกอย่างที่ปรากฏตรงหน้าล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น
