ทำไมโหรวโหรวของเขาถึงได้ไปแต่งงานกับคนอื่นแบบนี้!
ไม่มีทาง!
มือขวาของเขาจับไปที่ลูกบิดประตู ก่อนจะออกแรงบิดอย่างเต็มที่ แต่ก็ไร้การตอบสนองใด ๆ เขาบิดมันอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่อาจเปิดมันออกได้
ทันใดนั้นเขาก็คิดได้ว่าในเมื่อประตูไม่ยอมเปิดออกแบบนี้ก็คงต้อง…..
ปัง ๆ
โอวหยางลี่ยกขาขึ้นถีบประตูอย่างสุดแรง ก่อนจะตะโกนออกมาไม่หยุด “โหรวโหรว! โหรวโหรว…..”
หลินจือเซี๋ยวที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ภายในห้อง เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นมาจากด้านนอกก็ตื่นตระหนก แวบแรกที่เข้ามาในหัวคิดว่าประตูน่าจะแข็งแรงพอ!
เสียงที่ตะโกนอยู่ด้านนอกนั้นยังคงไม่หยุดเรียก ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกระแทกอย่างแรง เธอรีบสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่กล้าที่จะเปิดประตูห้อง เธอมองไปทางซ้ายและทางขวา แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีอาวุธต่อสู้ได้เลย เธอจึงหยิบแจกันดอกไม้ขึ้นมาและเดินไปที่หน้าประตู
ปัง ๆ ทันใดนั้นประตูที่อยู่ตรงหน้าก็ถูกเปิดออก
หลินจือเซี๋ยวเห็นแค่ผู้คนที่หันหลังยืนที่อยู่ตรงทางเดิน เธอหลับตาและหยิบแจกันเดินพุ่งเข้าไปหาคนที่กำลังเข้ามาในห้องและใช้แรงฟาดลงไปอย่างเต็มแรง “อ้ากอ้าก…ออกไปนะ ออกไป!”
เพล้ง! เสียงแจกันดอกไม้ตกลงแตกกระจายบนพื้น หลินจือเซี๋ยวรีบถอยหลังกลับ “อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา!”
“หลิน จือ เซี๋ยว!” ฉีเซิ่งเทียนเอื้อมมือขึ้นมาจับที่หน้าผากที่ตอนนี้เลือดไหลออกมาเปื้อนที่ใบหน้า
