“จู่ ๆ ฉันก็คิดขึ้นมาได้ว่าในบ้านพักนี้มีหมออยู่ นายรอก่อนนะ! ฉันจะไปตามหมอมาให้ แล้วจะรีบกลับมา” หลินจือเซี๋ยวเตรียมวางกรรไกรและลุกขึ้น
ฉีเซิ่งเทียนที่กำลังจะตอบสนองคว้ากรรไกรในมือของเธอไว้
หลินจือเซี๋ยวหยุดชะงักและหันกลับมามองทันที มีเพียงรอยแดงภายในมือ แต่ไม่ได้มีรอยเลือดออก
“ไม่ต้องไปเรียกหมอหรอก แผลแค่นี้ต้องเรียกหมอด้วยเหรอ เธอไม่อาย แต่ฉันรู้สึกว่ามันน่าละอายอยู่นะ!” ฉีเซิ่งเทียนเหลือบมองเธอ ริมฝีปากที่เริ่มซีดนั้นพูดขึ้นมาอย่างใจร้อน “เร็วเข้า! อย่าชักช้าลีลา!”
“นายแน่ใจเหรอว่าต้องการให้ฉันทำ? ฉันทำแผลไม่เป็นนะ และฉันก็ตัดผมนายได้น่าเกลียดด้วย ผู้จัดการฉีคิดดี ๆ ก่อนนะคะ ถ้าหากคุณอยากจะใส่วิกปลอมในอนาคตละก็ ฉันจะเป็นคนช่วยเลือกอันที่หล่อที่สุดเอง” หลินจือเซี๋ยวก้มมองไปที่เขาอย่างลำบากใจ ใบหน้าที่เริ่มซีดขาวมีเลือดที่ไหลสีแดงฉาน
ฉีเซิ่งเทียนคิดในใจว่าการปรากฏตัวด้วยทรงผมที่น่าเกลียดในบริษัทนั้น หากเป็นแบบนั้นเขาก็ไม่อยากที่จะคิดต่ออีก
“ไป ไป ไปเรียกหมอมาที่ห้องฉัน!” กลอนประตูห้องพังไปแล้ว คงไม่สามารถที่จะนอนในห้องนี้ได้อีกต่อไป
