“พ่อจ๋า!” หน่วนหน่วนที่ใส่ชุดเจ้าหญิงสีขาวยื่นมือไปหาเขาโดยอัตโนมัติ เสียงที่อ่อนหวานนั้นดาเมจรุนแรงมาก!
จิ่งเป่ยเฉินก้มตัวลงไปอุ้มหน่วนหน่วนขึ้นมากอด หน่วนหน่วนเกาะไปที่คอของเขา ก่อนจะจุ๊บไปที่แก้มของเขาเบา ๆ “พ่อจ๋าสุขสันต์วันเกิดนะคะ! รีบดูเร็วว่าชอบของขวัญที่หน่วนหน่วนให้หรือเปล่า?”
“หน่วนหน่วนแกะมันออกสิ พ่อจ๋าจะดูเลย” จิ่งเป่ยเฉินมองเธออย่างอ่อนโยนพลางยิ้มเล็กน้อย
ภาพนี้ช่างสวยงามมาก รีบถ่ายรูปกันเร็ว!
“พี่เฉิน ตอนนี้มันไม่ใช่เวลามาถ่ายรูปนะ รีบอธิบายมาเร็ว พวกเราต้องการคำอธิบายนะ!” หมิ่นลี่ดูกระสับกระส่ายที่สุดเมื่อเห็นฉากตรงหน้า สายตาของเขาก็เหยียดตรงทันที
เขาคิดมาโดยตลอดว่าจิ่งเป่ยเฉินจะเป็นคนสุดท้ายในกลุ่มที่สละโสด ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนแรก ไม่เพียงแต่จะเป็นคนแรก หนำซ้ำลูก ๆ ยังโตขนาดนี้อีก มันเร็วกว่าที่กำหนดไว้โดยสิ้นเชิง
“หยางหยาง หน่วนหน่วน ฉันและอันโหรว” จิ่งเป่ยเฉินให้คำอธิบายอย่างสั้น ๆ
“พี่สะใภ้นี่สุดยอดไปเลย สามารถให้…..กำเนิดลูกครึ่ง” สายตาของฉีเซิ่งเทียนนั้นมองไปที่หน่วนหน่วนอย่างไม่ละสายตา
สาวน้อยที่หน้าตาสวยงาม ช่างงดงามและละเอียดอ่อนราวกับตุ๊กตา ดวงตาสีฟ้า เส้นผมสีทอง ถ้าหากมองดูใกล้ ๆ นั้นเหมือนอันโหรวมาก ๆ เป็นลูกของเธอแน่นอน
แต่จะใช่ลูกพี่เฉินหรือไม่ คงต้องปรึกษาหารือกันอีกที
