“มรดกจากรุ่นสู่รุ่น” จิ่งเป่ยเฉินให้ศัพท์เฉพาะแก่พวกเขาโดยไม่อธิบายให้กับผู้อื่นฟัง
ต้องย้อนกลับไปดูต้นตระกูลจิ่ง นี่คือสิ่งที่เหล่านักข่าวและแขกที่อยู่ภายในงานนั้นไม่เข้าใจว่าทำไม
โอวหยางลี่มองดูครอบครัวของพวกเขาอยู่ไกล ๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเปลวไฟ คำพูดที่เขาบอกว่ารับของไม่ดีต่อนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะรวดเร็วขนาดนี้
พวกเขาจงใจชัด ๆ
แต่หลังจากที่เขาโกรธ ภายในใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที โหรวโหรวของเขาจู่ ๆ ก็ให้กำเนิดลูกของจิ่งเป่ยเฉินที่โตขนาดนี้แล้ว
เขาอดคิดถึงคืนนั้นที่เขาแต่งงานเมื่อห้าปีก่อนไม่ได้ โหรวโหรวมองเขาด้วยสายตาที่ผิดปกติอยู่ด้านล่างเวที
โอวหยางลี่ยืนมองดูอย่างเจ็บปวด และเวลานี้จิ่งเป่ยเฉินก็กำลังมองเนกไทที่เพ้นต์ลายในมือของหน่วนหน่วน “พ่อจ๋าชอบมาก ๆ ขอบคุณหน่วนหน่วนนะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ พ่อจ๋าชอบก็ดีแล้ว!” หน่วนหน่วนมองไปที่เขาอย่างมีความสุข โชคดีที่เธอไม่ได้เล่นอะไรแผลง ๆ ในงานเลี้ยงวันเกิดของพ่อจ๋า
หลังจากที่หน่วนหน่วนให้ของขวัญเสร็จ แขกในงานก็ต่างจับจ้องไปที่หยางหยางซึ่งอันโหรวจูงมือเขาอยู่ คล้ายรอให้เขาเอ่ยปาก เมื่อดูท่าทางของเขาแล้วก็ยิ่งเหมือนจิ่งเป่ยเฉิน พวกเขาเริ่มกังวลว่านิสัยของเขาคงจะไม่เหมือนจิ่งเป่ยเฉินหรอกใช่ไหม?
