หมิ่นลี่รู้สึกว่าข่าวในค่ำคืนนี้เป็นเรื่องใหญ่พอสมควร เขามองไปที่หยางหยาง ก่อนจะมองไปที่ถังซั่ว ทำไมแม้แต่ถังซั่วเองก็รู้จัก แต่พวกเขากลับไม่รู้จัก!
พี่เฉินลำเอียงเกินไปแล้ว!
“รู้จักครับ พวกเราเรียนอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลของลุงถัง” หยางหยางอธิบาย เขาไม่อยากทำให้ถังซั่วลำบากใจ
แต่เมื่อเจอกันแล้ว หากไม่ทักทายเขาเองก็ทำไม่ได้เช่นกัน
“พวกนายค่อยคุยเล่นกันเถอะ! ฉันพาหน่วนหน่วนกับหยางหยางไปกินอะไรก่อน” จู่ ๆ อันโหรวก็เอ่ยปากขึ้น สาวน้อยของเธอท้องร้องแล้ว
“ฉันจะอยู่ตรงหน้านายนี่แหละ ไม่ต้องห่วง นายไม่ต้องตามไปหรอก” อันโหรวมองไปที่ใบหน้าที่เย็นชาของจิ่งเป่ยเฉิน และไม่ลืมที่จะพูดเสริม
จะเกิดเรื่องขึ้นได้ง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ?
“พี่เฉิน พี่ยังไปไม่ได้ เรื่องใหญ่แบบนี้พี่ต้องอธิบายให้พวกเราฟังดี ๆ นะ!” ฉีเซิ่งเทียนยังคงกอดหยางหยางอยู่โดยไม่ยอมปล่อย หลานชายที่เท่แบบนี้ เขาชอบมาก!
“ฉันเพิ่งจะอธิบายไปอย่างชัดเจนเมื่อครู่” จิ่งเป่ยเฉินยื่นมือไปที่หยางหยาง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ “หยางหยาง”
“พี่เฉิน ฉันขอยืมตัวลูกชายก่อนสิ! ฉันจะดูแลให้เขากินอิ่มแน่นอน!” ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่มือของจิ่งเป่ยเฉินที่ยื่นมา ก่อนจะกอดหยางหยางไว้ในอ้อมแขนอย่างอาลัยอาวรณ์
เขาเพิ่งจะอุ้มได้ไม่นานเอง! จะให้จากไปอย่างรวดเร็วแบบนี้ได้ยังไง
