นี่คือเทพบุตรในใจของเหล่าสาว ๆ แม้จะเอื้อมไม่ถึงแต่กลับไปหลงรักแม่เลี้ยงเดี่ยวแบบนี้!
พวกเขาย่อมรับไม่ได้!
“ก็ใช่สิ! ฉันคิดว่าจิ่งเป่ยเฉินไม่ได้รังเกียจหรอก ยังไงเมื่อก่อนก็มีรูปถ่ายที่เขาไปรับเด็ก ๆ ด้วยตัวเอง เด็กผู้หญิงตัวน้อยตาสีฟ้า ผมสีทอง ดูหน้าตาน่ารักขนาดนั้น!” โอวหยางลี่พูดขึ้นมาท่ามกลางฝูงชน
แต่ทำไมน้ำเสียงถึงได้ดูหึงแบบนั้น!
สถานการณ์ในตอนนี้ที่แฟนเก่าและแฟนปัจจุบันอยู่ในงานเดียวกัน อีกอย่างแฟนเก่าเองก็เพิ่งจะหย่ามา ครั้งหนึ่งคิดว่าเป็นเพราะผู้หญิงที่ชื่อเหอเหมียวที่เป็นข่าวลือกันในอินเทอร์เน็ต แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น
ผู้คนที่ดูเหตุการณ์นี้อยู่ต่างทยอยกันถอยออกไป เหลือไว้เพียงโอวหยางลี่ที่ยืนเผชิญหน้ากับทั้งสองคนนั้นที่อยู่บนเวที โดยเขายืนอยู่ด้านล่างด้วยท่าทางที่อ่อนแอ
อันโหรวมองไปที่สภาพของโอวหยางลี่ ก่อนจะหัวเราะเล็กน้อย คนที่ไม่รู้เรื่องก็ไม่เกรงกลัว เขายังกล้าที่จะพูดออกมา!
จิ่งเป่ยเฉินจับมือของเธอแน่น ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นหัวเราะออกมาพลางมองไปที่เขา เสียงโทนต่ำที่ดูเหมือนกำลังเศร้านั้นดังขึ้นมาภายในห้องโถงใหญ่ “ลูกของโหรวโหรวก็คือลูกของฉัน”
โอวหยางลี่รู้สึกเหมือนว่าหัวสมองของเขานั้นมีเสียงตูมเกิดขึ้น เหมือนว่าทุกอย่างนั้นพังทลายลงแล้ว
ไม่คิดว่าจิ่งเป่ยเฉินนั้นจะชอบเธอมากจนถึงจุดนี้ จุดที่ไม่สนใจว่าเธอจะมีลูกกับคนอื่น
