หากลองคิดดูอีกมุมหนึ่ง จริง ๆ เขาเองก็ไม่สนใจ ขอแค่โหรวโหรวกลับมาอยู่ข้างกายเขาและส่งลูกทั้งสองออกไป ให้พวกเขานั้นได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็พอ
“ประธานจิ่งนี่มีความรู้สึกที่ลึกซึ้งจริง ๆ”
“จริงด้วย! แบบนี้ก็ไม่ต้องคิดมาก ใจกว้างมาก ๆ”
“พวกนายจะรู้อะไร แบบนี้เรียกว่ารักแท้ต่างหาก!”
เมื่อโอวหยางลี่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เขาก็รู้สึกเหมือนว่าหัวสมองของเขากำลังจะระเบิดออกมา
“จิ่งเป่ยเฉิน ฉันไม่เชื่อว่านายจะไม่ถือสา! เรื่องที่จะช่วยผู้ชายคนอื่นเลี้ยงลูก นายทำได้อย่างนั้นเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่จิ่งเป่ยเฉินรับของที่ไม่ดีต่อ หนำซ้ำยังดูเอาจริงเอาจังแบบนี้ ช่างเปิดโลกเป็นอีกมุมหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน” โอวหยางลี่ถือแก้วไวน์ในมือแน่นพลางมองไปที่พวกเขา “นายน้อยจิ่ง นายต้องระวังเอาไว้มาก ๆ แล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นคู่รักของฉันมาหลายสิบปี เธอเป็นอย่างไรฉันย่อมรู้ดี อย่าได้หลงกลเธอเชียว อาจจะทำให้ประเทศชาติต้องเสียหาย ไม่แน่เธออาจจะใช้ประโยชน์จากนายอยู่ก็ได้!”
เมื่อโอวหยางลี่พูดออกมา บรรดานักข่าวต่างก็ถ่ายรูปกันอย่างตื่นเต้น ข่าวใหญ่ได้เกิดขึ้นแล้ว!
ก่อนที่ภายในงานเลี้ยงจะเงียบยิ่งกว่าเดิม
รับของที่ไม่ดีต่อ? คู่รักวัยเด็ก? หายนะต่อประเทศชาติ? ผลประโยชน์? คำเหล่านี้ที่ป้วนเปี้ยนอยู่ในหัวสมองของพวกเขา ประธานโอวหยางลี่นี่ช่างกล้าพูดเสียจริง
