“งั้นฉันอยากจะรู้ว่าฉันเป็นคนยังไงงั้นเหรอ? ประธานโอวหยางรู้อะไรบ้าง?” อันโหรวยิ้มอย่างเย็นชา เธอกวาดสายตาที่สวยงามไปที่ใบหน้าของเขา “เมื่อก่อนพวกเราก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไร ชายหญิงไม่ได้แต่งงานกันก็ถือว่าไม่เกี่ยวข้องกัน ถึงฉันจะหย่าร้อยครั้งหรือแต่งงานก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับประธานโอวหยางลี่แม้แต่นิดเดียว”
เขาอดไม่ได้ที่จะแคร์มากเกินไป!
“ทุกคนได้ยินแล้วนะ เธอนั้นทะเยอทะยานมาก อยากจะแต่งงานร้อยครั้ง มา มาเลยฉันเพิ่งจะหย่าด้วย! ด้วยรูปร่างหน้าตาที่สวยงามแบบนี้ ฉันยอมอุทิศมอบใบหย่าให้กับเธอ เป็นยังไง?” เขาไม่ได้อยากพูดหมิ่นประมาทเธอตั้งแต่แรก แต่เมื่อเห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันอย่างหวานชื่นแบบนั้น เขาเองก็รับไม่ได้
“คงไม่ต้องรบกวนประธานโอวหยางหรอก หากโหรวโหรวอยากจะเล่นเกมแต่งงานแบบสายฟ้าแลบ ไม่ต้องพูดร้อยครั้งหรอก พันครั้งฉันก็ยอมอยู่กับเธอ เพราะชื่อที่จะปรากฏในใบทะเบียนสมรสนั้นจะต้องเป็นชื่อของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น” จิ่งเป่ยเฉินพูดออกไปพร้อมคลายมือออกจากเอวของเธอ ก่อนจะคุกเข่าลงไปกับพื้นและเงยหน้ามองเธอ
การเคลื่อนไหวที่กะทันหันของจิ่งเป่ยเฉินทำให้บรรยากาศและผู้คนในห้องโถงนั้นเริ่มส่งเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง เกิดเรื่องน่าตื่นเต้นได้ทุกเวลาจริง ๆ
อันโหรวมองเขาด้วยความประหลาดใจ เธอหันไปมองรอบข้างก่อนจะมองไปที่เขาที่กำลังหยิบกล่องสีแดงออกมา
