อันโหรวยังไม่ได้ตอบกลับไป เพียงแต่ยื่นมือข้างซ้ายออกไปแทน จู่ ๆ กลับนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อคืนขึ้นมา ‘รู้สึกว่ามือของเธอจะโล่ง ๆ เหมือนขาดอะไรไป’
เมื่อเธอคิดได้ถึงความหมายนั้นเธอก็คิดตอบตกลงทันที! เธอไม่อาจบอกเรื่องที่เธอเพิ่งคิดเรื่องวุ่นวายได้ และไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะกลายเป็นแบบนี้
แหวนเพชรถูกสวมบนนิ้วนางของเธออย่างช้า ๆ หัวใจที่สงบกลับมาเต้นแรงอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง ภายในใจและดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเขา
ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นเขาที่ดูจริงจังแบบนี้ แต่ความจริงจังในเวลานี้ต่างจากเมื่อก่อน เขาดูจดจ่อเหมือนว่าคนตรงหน้าเป็นตุ๊กตากระเบื้องที่ประณีต เขาอยากดูแลเธออย่างเต็มหัวใจ
เมื่อแหวนเพชรถูกสวมไปที่นิ้วนางของเธอ เขาก็ลุกขึ้นมากอดเธอไว้ทันที ภายใต้แสงไฟและสายตาของผู้คนในงาน เขาจูบไปที่ริมฝีปากของเธอ ความรู้สึกที่อบอุ่นไม่มีรสชาติของอาหาร มีเพียงรสชาติที่หวานหอมที่ทั้งสองมอบให้แก่กัน
“ยินดีกับประธานจิ่งด้วยที่รับของไม่ดีต่ออย่างสมบูรณ์” โอวหยางลี่พูดเยาะเย้ยเหน็บแนมขึ้นมาอย่างไม่รู้เวลา
