ขณะนี้เองใบหน้าที่เข้าใกล้ของเขาก็ถูกสะท้อนออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ทันใดนั้นก็มีมือขาว ๆ มาขวางใบหน้าของเขาไว้
อันโหรวค่อย ๆ ลดมือของตัวเองลงและจับไปที่มือของจิ่งเป่ยเฉิน “ไปได้แล้ว! อย่ามัวแต่เล่น!”
“อืม คืนนี้พวกเรายังมีเวลาอยู่” จิ่งเป่ยเฉินรีบเอามือของเขาเกาะไปที่เอวของเธอ ก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง
เมื่ออันโหรวได้ยินคำพูดเมื่อครู่นี้ของเขา เธอก็ยิ่งตั้งเป้าเลยว่าคืนนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำให้เขาเมาให้ได้ ส่วนเธอจะไม่ดื่ม และให้เขาไปหาฉีเซิ่งเทียน ไม่ก็หมิ่นลี่ ถังซั่ว จะทำให้เขาเมาแบบสุด ๆ ไปเลย
ซึ่งถ้าหากจิ่งเป่ยเฉินเมาเมื่อไหร่ละก็…..
จบแล้ว ยิ่งไม่กล้าจินตนาการเลย!
แสงคริสตัลสีขาวที่แขวนไว้บนเพดานส่องสะท้อนไปมาภายในห้องจัดเลี้ยง ทำให้สว่างไสวไปทั่วทั้งห้อง ภายในงานเลี้ยงล้วนประดับตกแต่งไปด้วยดอกกุหลาบสีแดง ถ้าหากอันโหรวมองไม่ผิดละก็ กุหลาบแดงเหล่านี้คล้ายดอกกุหลาบที่จิ่งเป่ยเฉินเคยให้เธอเมื่อวันเกิดของเธอ มันคล้ายกันมาก
จิ่งเป่ยเฉินชื่นชอบอะไร งานเลี้ยงวันเกิดของเขาก็ล้วนจัดแจงให้เหมือนกับสถานที่จัดงานแต่งไม่ผิดเพี้ยน โดยเฉพาะพื้นที่ตรงกลางเวทีมีดอกกุหลาบสีแดงที่บ่งบอกถึงความรักขนาดใหญ่ประดับไปทั่ว พร้อมกับรอบ ๆ เวทีก็มีผ้าฝ้ายสีม่วงคลุมประดับไปทั่วเช่นกัน
“นี่เป็นความคิดของนายหรือหลินจือเซี๋ยวกันแน่?” อันโหรวอดไม่ได้ที่จะหันหน้าไปถามเขา
