“คุณหนูอันสมแล้วกับการเป็นผู้หญิงต้นแบบ ไม่เพียงแต่จะสวยงาม แต่ยังโดดเด่นกว่าทุกคนที่เคยพบเห็น!”
มีคำพูดพวกนี้ว่อนอยู่ไปทั่ว แต่ทางด้านอันโหรวกลับรู้สึกมึนงงอยู่เล็กน้อยกับคำพูดที่เอ่ยชมพวกนี้ เธอไม่คิดว่าการอยู่ข้าง ๆ เขาจะต้องเจอคำพูดพวกนี้อยู่ตลอด เล่นเอาซะเธอคิดอยากจะหนีไปจริง ๆ
แต่ทว่าทันทีที่เธอคิดเรื่องพวกนี้ จู่ ๆ ก็ถูกชายที่อยู่ด้านข้างรั้งตัวเธอไว้แล้วดึงไปอีกทาง “ตามฉันมา”
“จำเป็นเหรอ?” อันโหรวมองไปยังดอกกุหลาบสีแดงที่สื่อถึงความรักที่อยู่ตรงกลาง เธอสับสนเล็กน้อย
จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้ามองไปที่เธอ แต่ไม่เอ่ยปากพูดสักคำ ก่อนจะพึมพำอยู่ในลำคอ “อืม….”
คิ้วของเขาค่อย ๆ เลิกขึ้น ก่อนจะเผยอารมณ์ที่ดูเย็นชาและเดินเข้ามาใกล้ ๆ เธอ
ด้วยเหตุนี้เธอจึงพยักหน้าอย่างฝืนไม่ได้ ก่อนที่จะถูกเขาดึงขึ้นไป
