“ฉันออกไปหาคนต้นเหตุเรื่องพวกนี้นั่นแหละ” เธอยื่นถ้วยชาร้อน ๆ ในมือให้เขา ก่อนจะหยิบ USB ส่งไปให้เขาตรงหน้า “นี่ไงผลลัพธ์!”
จิ่งเป่ยเฉินรับมาไว้ในมือ ไม่นาน USB สีขาวก็ถูกนำไปเสียบที่โน้ตบุ๊กของเขาซึ่งอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเขาขณะนั้นยังคงจับจ้องมองไปที่ตัวเธอโดยไม่ละสายตาแม้แต่นิดเดียว “อย่าลืมหลังจากนี้ช่วยรายงานก่อนออกไปด้วย”
“จิ่งเป่ยเฉิน อย่าพูดแบบทำงานในบ้านสิ นี่นายจำเป็นต้องสนใจทุกอย่างด้วยงั้นเหรอ? ฉันออกไปไหนก็ต้องรายงานด้วย? นายไม่คิดอยากจะเซอร์ไพรส์บ้างเหรอ?”
“ฉันไม่อยากได้เซอร์ไพรส์” ถ้าหากเธอเป็นอะไรขึ้นมา เขาคงอยู่ไม่สุขและคงได้ร้องไห้จริง ๆ แน่ ทำไมต้องอยากได้เซอร์ไพรส์อะไรพวกนั้นด้วย
มุมปากของอันโหรวกระตุกขึ้นอย่างอดไม่ได้ เธอไม่ยอมรับความคิดของเขาเลยสักนิดเดียว “พวกเราจะออกไปไหนมาไหนก็เป็นอิสระนะ นายอย่ามาบังคับให้ฉันต้องหย่ากับนายเชียว!”
