อันโหรวหยิบถ้วยชาในมือของเขามาอีกครั้งหนึ่ง “แล้วทางโอวหยางลี่ นายมีแผนจะจัดการยังไง?”
เธอถามไปว่าจะโต้กลับยังไง ในเมื่อเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโรงงานพวกนั้น บางทีอาจจะแก้ไขรับมือได้ยาก
“พรุ่งนี้พวกเราไปแช่น้ำพุร้อนกันหน่อยไหม?” ดวงตาของจิ่งเป่ยเฉินเป็นประกาย ก่อนจะเอนตัวเข้าไปใกล้หูของเธอ พร้อมกระซิบว่า “ไม่ต้องพาหยางหยางกับหน่วนหน่วนไปด้วย”
“ฉันถามถึงกลุ่มโอวหยางกรุ๊ปนะ!” เธอถามถึงเรื่องพวกนี้ ไม่ได้ถามว่าพรุ่งนี้จะไปไหน!
“สนใจพวกเขาแล้วจะได้อะไร? พรุ่งนี้ไปแช่น้ำพุร้อนกันเถอะ ถือว่านี่จะเป็นเรื่องที่ตัดสินใจเสริมความสุขให้ตัวเอง” จิ่งเป่ยเฉินหยิบโน้ตบุ๊กและเปิดไฟล์ใน USB เพื่อตรวจสอบข้อมูลอย่างจริงจัง
อันโหรวมองไปที่ใบหน้าของเหอเหมียวที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มีวิดีโอสองไฟล์ ไฟล์หนึ่งเธอบอกว่าลูกของเหลียวเว่ยนั้นถูกเธอฆ่า ส่วนอีกไฟล์ก็คือเธอยอมรับว่าคนในภาพนั้นคือเธอ
“โหรวโหรว เธอนี่มันสุดยอดจริง ๆ” จิ่งเป่ยเฉินเอียงศีรษะเข้าไปใกล้เธอ พร้อมกับหอมไปที่แก้มของเธอเบา ๆ
อันโหรวชะงักมือของเธอทันที ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ ตลอดชีวิตมานี้เธอไม่เคยถูกใครยกย่องมาก่อน ตรงกันข้าม ส่วนใหญ่แล้วเธอมักจะได้รับแค่คำชม แต่เธอแทบไม่ได้รู้สึกอะไรกับคนอื่นที่พูดแบบนั้นเลยสักนิดเดียว
