“เธอพูดเรื่องไร้สาระอะไรของเธอ! ฉันไม่รู้เรื่อง!” เหอเหมียวพูดเบาลงเพราะกลัวว่าคำพูดเหล่านี้จะได้ยินไปถึงหูของบอดี้การ์ดสองคนด้านนอก
ถ้าหากเฉาลี่เฟยรู้ว่าเธอเป็นคนยังไง คงจะไม่ต้องการสะใภ้คนนี้แน่นอน
“เธอใช้ชื่ออันอีหานของฉันสินะ?” อันโหรวยิ้มและตอบกลับโดยไม่ได้พูดรายละเอียดอะไรอีก
เธอเองก็ไม่รู้รายละเอียดมากมาย เธอเดาเอาเองทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องนี้ก็เช่นกัน
เหลียวเว่ยคิดว่าเป็นฝีมือเธอที่ทำแบบนั้น แสดงว่าคนร้ายต้องจงใจพูดชื่อเธอต่อหน้าเหลียวเว่ยอย่างแน่นอน
สีหน้าของเหอเหมียวซีดขึ้นมาเล็กน้อย มือทั้งสองข้างจับกันอย่างผิดธรรมชาติ ก่อนจะมองเธออย่างลังเล “เธอ เธอรู้ได้ยังไง?”
“ฉันรู้อะไร?” อันโหรวตอบแบบแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง นิ้วเลื่อนไปกดปุ่มเริ่ม
“เธอเลิกเสแสร้งได้แล้ว เธอรู้ว่าฉันจ้างคนให้ไปฆ่าเด็กในท้องของเหลียวเว่ย! เธอคิดจะทำอะไรฉันกันแน่? ถือว่าฉันขอร้อง อย่าบอกเรื่องนี้กับพี่โอวหยางนะ!” เหอเหมียวมองเธออย่างตื่นตระหนกพลางส่ายหน้าไปมา
อันโหรวปิดโทรศัพท์ที่บันทึกวิดีโอ ก่อนจะก้มมองเธอ “หมายถึงที่บันทึกไว้เมื่อกี้เหรอ?”
“เธอสาบานสิว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกพี่โอวหยาง”
“ฉันสาบาน!”
“ได้ งั้นฉันยอมบันทึก” ตอนนี้เธอไม่สามารถจัดการอะไรได้มาก แม้เธอจะไม่เชื่อใจอันโหรวเลยสักนิดก็ตาม
แต่เธอไม่มีทางเลือก
