อันโหรวบันทึกวิดีโอเธอ ก่อนจะลุกขึ้นและเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมออกจากห้องไป
มือขวาเอื้อมไปจับลูกบิดประตู แต่ยังไม่ทันจะได้เปิดก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านนอกเดินมา เธอจึงดึงมือกลับมา
“เธอจะทำอะไร? เธอไม่ออกไปแล้วยังคิดจะทำอะไรอีก?” เหอเหมียวมองเธออย่างประหม่า ตอนนี้เธออยากให้อันโหรวรีบออกไปโดยเร็ว
อันโหรวยังไม่ทันได้ตอบคำถามของเธอ คนที่อยู่ด้านนอกก็เปิดประตูเข้ามา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่จอมปลอมของเฉาลี่เฟย
ใบหน้าของเหอเหมียวแสดงรอยยิ้มขึ้นมาทันทีและมองไปที่เธอ “แม่!”
ทว่าสีหน้าของเฉาลี่เฟยกลับเปลี่ยนไปเมื่อเห็นอันโหรว พวกเธอไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว อันโหรวดูโตเป็นผู้ใหญ่และสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก
แต่น่าเสียดายที่เธอเป็นลูกสาวของตระกูลอันที่ไม่สามารถเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลโอวหยางได้
“คุณนายโอวหยางสวัสดีค่ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” เธอเรียกชื่อเฉาลี่เฟยด้วยความห่างเหิน
ในอดีตตระกูลอันและตระกูลโอวหยางนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ตอนนั้นเธอจึงเรียกเฉาลี่เฟยว่าคุณป้าเฟย
