“ม้าที่ดีไม่กินหญ้าเก่า ยิ่งไปกว่านั้นโอวหยางลี่ก็ไม่ได้น่าอร่อยขนาดนั้น” เธอไม่สนใจเรื่องการต้องเผชิญหน้ากับเหลียวเว่ยหรือโอวหยางลี่ ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้ต้องการจุดถ่านไฟเก่าหรือรื้อความสัมพันธ์เก่ากับโอวหยางลี่
หัวสมองของเธอไม่ได้มีปัญหา
“ทำไมเธอพูดถึงพี่โอวหยางแบบนี้!” เหอเหมียวกุมไปที่ท้องของเธอโดยไม่สนใจข่าวที่มีอยู่ เพราะลูกของเธอนั้นมีค่ามากที่สุดในตอนนี้
“แคร์รอตและผักต่าง ๆ ก็มีความรักในแบบของตัวเอง เธอชอบเขา ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะชอบโอวหยางลี่เหมือนที่เธอชอบ ให้เขาเป็นของล้ำค่า” อันโหรวพูดอย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะก้มลงไปกดโทรศัพท์และเดินไปตรงหน้าเธอ “คนที่อยู่ในรูปคือเธอใช่ไหม?”
อันโหรวส่งรูปภาพนั้นให้เธอดู เนื้อหาบนนั้นมีแค่ครึ่งเดียวและมองไม่ชัดเจนเท่าไรนัก
“ก็ฉันน่ะสิ! ทำไมถึงอยู่ในโทรศัพท์ของเธอได้?” เหอเหมียวเงยหน้ามองไปที่เธอ “เธอนี่ชอบพี่โอวหยางจริง ๆ ด้วย ไม่คิดว่าจะแอบถ่ายพวกเราแบบนี้!”
บนรูปภาพนั้นดูท่าทางสนิทกันนะ มือของโอวหยางก็ดูเหมือนจะโอบไปที่ก้นของเธอ แม้เขาจะก้มศีรษะลงมองเห็นแค่ครึ่งหน้า หนำซ้ำแสงไฟยามค่ำคืนนั้นก็มืดสลัว แต่เธอก็จำได้ชัดเจนว่าเมื่อไหร่
“คงไม่ใช่ว่าคุณเหอให้คนมาแอบถ่ายไว้หรอกนะ?” อันโหรวคว้าโทรศัพท์กลับมาและนั่งไขว้ห้างลงที่เดิม ก่อนจะพูดคุยอีกครั้ง
“ฉันนี่นะจะจ้างคนมาแอบถ่าย?” เหอเหมียวชี้ไปที่ตัวเองอย่างประหลาดใจ
