มุมปากของอันโหรวกระตุกขึ้นมา ก่อนจะวางไอแพดไว้ในมืออีกข้าง และดึงมือน้อย ๆ ของอันหน่วนให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะเหลือบมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินที่ตอนนี้กำลังอ่านหนังสืออยู่ไกล ๆ “หน่วนหน่วน แม่จ๋าไม่ใช่ให้หนูคิดเหรอคะ? ทำไมหนูถึงได้มาถามแม่กลับคะ?”
เธอไม่รู้จะให้อะไรเลยลองถามพวกเขาดูเท่านั้นเอง
หน่วนหน่วนเอียงศีรษะพลางมองแม่ด้วยตาโต ๆ ที่กำลังทำท่าทางสงสัย “แม่จ๋า ไม่ใช่ว่าพวกเราควรให้ของขวัญแยกกันเหรอคะ? นี่เป็นครั้งแรกที่จะให้ของขวัญวันเกิดพ่อจ๋านะ!”
อันโหรวแทบจะหายใจไม่ออก มองไปที่ตาโต ๆ ของเด็กน้อยคนนี้แล้วก็กอดเธอและจูบไปทีหนึ่ง “ไม่ต้องหรอก แค่มีหน่วนหน่วนให้ก็น่าจะพอแล้ว แม่จ๋าจะมองดูพวกหนูละกัน”
หรือว่าเธอควรห่อตัวเองเป็นของขวัญให้เขาไป แบบนี้น่าจะมีความสุขมากหรือเปล่านะ?
เหอะเหอะ วิธีแบบนี้มันก็ง่ายนิดเดียว แทบไม่ต้องคิดอะไรเลยด้วย
“แม่จ๋า ทำไมแม่จ๋าดูไม่สนใจเลยคะ พ่อจ๋าน่าสงสารนะ” ตอนนี้หน่วนหน่วนได้มาอยู่ที่บ้านของพ่อ และด้วยความคุ้นชินอะไรหลาย ๆ อย่างทำให้เธอรักพ่อจ๋าสุดหัวใจ
“หน่วนหน่วนคะ ทุกคนย่อมมีสองด้านเสมอ เช่นวันเกิดของแม่จ๋าที่พ่อจ๋าเขาให้ของขวัญแม่จ๋าก็คือเกือบถูกฆ่าตาย คนอย่างเขาไม่คู่ควรกับของขวัญวันเกิดหรอกค่ะ!” เธอยังจำเครื่องสำอางกันน้ำของเขาได้อย่างแม่นยำ
มันเป็นผลงานของจิ่งเป่ยเฉินที่สร้างมาให้ชัด ๆ!
