“ที่รัก ผมยังอยู่นี่นะ” จิ่งเป่ยเฉินเลื่อนหนังสือในมือออกห่าง ดวงตาสีดำจับจ้องไปที่อันโหรว
“ครั้งหน้าคุณก็ไม่ต้องอยู่สิ!” อันโหรวชำเลืองสายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะอุ้มหน่วนหน่วนพาไปยังห้องของพวกเขา
พวกเขาช่างดีจริง ๆ เขาหยิบหนังสือขึ้นมาและเดินตามไป ก่อนจะนั่งบนโต๊ะที่หน่วนหน่วนเคยนั่งและปล่อยให้เธอนอนอยู่บนโซฟา
“พ่อจ๋า โทรศัพท์พ่อเข้า อยู่ที่ด้านล่าง” ทันใดนั้นหยางหยางก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูสงบนิ่ง
จิ่งเป่ยเฉินลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ดวงตาของเขายังไม่วายที่จะมองไปยังใบหน้าของอันโหรว “เด็กดี….”
อันโหรวเองก็จ้องสายตากลับมาที่เขา พี่เขยนายสิเด็กดี! ไปรับโทรศัพท์ของนายไป!
หลังจากที่จิ่งเป่ยเฉินจากไป อันโหรวก็รีบกอดหน่วนหน่วนและพูดว่า “หน่วนหน่วน รีบพูดเร็วเข้า หนูเตรียมของขวัญอะไรไว้ให้พ่อจ๋าเหรอ เอามาแบ่งด้วยกันดีไหม!!”
หยางหยางเดินเข้ามาและได้ยินสิ่งที่เธอพูดขึ้น ใบหน้าที่สงบนิ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ ขึ้นมา “แม่จ๋า มีคนเป็นเหมือนแม่บ้างไหมครับ?”
“ใช่ค่ะ! ไม่มีใครเหมือนแม่เลยนะ จะมาขโมยความคิดของหนูไปได้ยังไง!” หน่วนหน่วนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะแสดงท่าทางแบบที่เธอเคยแสดงมาก่อน
