“พวกหนูนี่มันหมาป่าตัวน้อยสองตัวจริง ๆ” อันโหรวยังคงกอดหน่วนหน่วนไว้ไม่ยอมปล่อย ในขณะที่กอดหน่วนหน่วนก็มองไปที่หยางหยาง “หยางหยาง สำหรับพ่อจ๋า ถ้าหนูยิ้มให้เขาก็ถือเป็นของขวัญที่ดีแล้ว”
“ผมไม่ได้เตรียมอะไรให้เขาเลยด้วยซ้ำ เพราะผมไม่รู้ว่าเขาเกิดวันไหน” หยางหยางตอบกลับไปอย่างตรง ๆ
“วันที่ยี่สิบห้า เดือนมกราคม”
“ถึงรู้แต่ก็ไม่มีของขวัญ พ่อจ๋าโตขนาดนี้แล้ว น่าจะซื้อของขวัญให้ตัวเองได้นะ” หยางหยางนึกถึงเรื่องในวันนั้นอย่างเงียบ ๆ
เหลือเวลาอีกสิบกว่าวัน
“ยังไงก็เถอะ หนูก็คิดออกแล้ว พวกแม่กังวลเรื่องนี้ต่อไปกันเลยนะ!” หน่วนหน่วนยิ้มพลางหัวเราะคิกคักอย่างมีชัยออกมา
อันโหรวมองไปที่เธอ กอดจะจับมือเธอพร้อมกับเกามือเล็ก ๆ ของอันหน่วน “เอามาแบ่งหน่อย แบ่งกันนะ”
“แม่จ๋านี่ไร้เดียงสาจังนะครับ” เมื่อหยางหยางมองดูพวกเขาทำท่าแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะพูดคำนี้ออกไป
อันโหรวที่ได้ยินคำพูดของลูกชายตัวเองก็ปล่อยหน่วนหน่วนลง ในเมื่อเธอโตกว่าและเป็นแม่ของพวกเขาก็ต้องคิดได้เหนือกว่าพวกเขาแน่ ๆ
“เอาเถอะ พวกหนูเล่นกันไปก่อน เดี๋ยวแม่จะลงไปดูข้างล่างหน่อย” เธอลุกขึ้นจากโซฟาและเดินออกไป
เมื่ออันโหรวเดินลงไปชั้นล่างก็เห็นจิ่งเป่ยเฉินเปลี่ยนเสื้อผ้าและดูเหมือนกำลังเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก
เธอรีบเดินไปหาอย่างรวดเร็วและพูดว่า “มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”
