หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฉาลี่เฟยรีบนำเอกสารสัญญาการหย่าที่ถูกลงชื่อโดยเหลียวเว่ยติดมือมาด้วย และกำลังจะไปหาโอวหยางลี่ แต่เลขากลับบอกว่าประธานโอวหยางลี่ไม่ได้อยู่ที่บริษัทในตอนนี้
ซึ่งตัวเธอก็มีลางสังหรณ์ในใจไม่ค่อยดีอยู่แล้ว จึงรีบตรงไปที่โรงพยาบาล ภายในห้องผู้ป่วยกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้กระทั่งเงาของเหอเหมียว
หลังจากที่ถามหมอและพยาบาลก็ได้รู้ว่าเหอเหมียวถูกโอวหยางลี่พาตัวไป และตอนนี้กำลังจะพาไปผ่าตัด
เธอรีบร้อนวิ่งออกไปที่ห้องผ่าตัดทันที ก่อนจะเห็นโอวหยางลี่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สีน้ำเงิน ภายในใจของเธอลุกโชนไปด้วยความโกรธ
เพียะ! เสียงมือที่ตบเข้าไปที่หน้าของเขาดังขึ้น
โอวหยางลี่เงียบขรึมไปทันที รอยแดงที่ใบหน้าค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขามองไปที่เฉาลี่เฟย ก่อนจะสัมผัสไปที่ใบหน้าของตนเอง “แม่ นี่ทำอะไร?”
“ฉันทำอะไร? แกสิทำอะไรหลานชายของฉัน?” เฉาลี่เฟยมองเขาแวบหนึ่ง แววตาที่คมกริบคิดอยากจะตบไปที่ใบหน้าของเขาอีกครั้ง ก่อนจะไม่สนใจและรีบตรงไปที่หน้าประตูห้องผ่าตัด
“เปิดประตู! คนข้างในฟังให้ดี ๆ ห้ามผ่าตัดนะ! ถ้าหากหลานชายของฉันเป็นอะไรขึ้นมาละก็ โรงพยาบาลของพวกแกได้ล่มสลายแน่!” เฉาลี่เฟยเคาะที่ไปประตูห้องผ่าตัดอย่างดุเดือด “ไม่ได้ยินหรือไง บอกว่าห้ามผ่าตัดไง!”
