“แม่ แม่ก็รู้ดีว่าถ้าลงมือผ่าตัดทำแท้งก็แค่สามสิบกว่านาที แม่มาสายไปแล้ว” โอวหยางลี่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ก่อนจะมองไปที่ประตูด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์
ใบหน้าของเขานั้นยังคงมีรอยนิ้วมือที่ถูกประทับเอาไว้อย่างชัดเจน แต่ดวงตาของเขากลับไร้ความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น
“ลี่เอ๋อร์!” เฉาลี่เฟยตะโกนเสียงดังออกมา “แกทำแบบนี้ไปได้ยังไง! นั่นมันลูกของแกเลยนะ หลานของฉันเชียวนะ!”
“แม่! คำถามนี้ควรเป็นผมถามแม่กลับหรือเปล่า? ถ้าหากไม่ใช่เพราะผมตั้งใจที่จัดการกับสกุลจิ่ง ผมก็คงไม่รู้จริง ๆ ว่าห้าปีก่อนหน้านั้นแม่ทำอะไรกับตระกูลอันไปบ้าง อีกอย่างแม่ยังทำให้โหรวโหรวต้องทิ้งผมไป แม่รู้ว่าผู้หญิงที่อยู่ในใจผมก็มีแค่เธอมาตลอด ผมฟังคำพูดของแม่มาตลอด ทั้งยอมแต่งงานกับเหลียวเว่ย ตอนนี้ผมอยากอยู่กับผู้หญิงที่ผมรัก ตราบใดที่ผมเอาชนะจิ่งเป่ยเฉินได้ โหรวโหรวก็ต้องกลับมาเป็นของผม!” โอวหยางลี่ไม่สามารถระงับอารมณ์ในตอนนี้ได้อีกต่อไปแล้ว
เขากับโหรวโหรวเป็นคู่รักที่เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยกมาตั้งสิบปี จะมาเทียบกับจิ่งเป่ยเฉินในตอนนี้ได้ยังไง?
เพียะ! เฉาลี่เฟยตบไปที่หน้าของเขาอีกครั้ง “ของที่ไร้ประโยชน์แบบนั้น ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดี?”
