“อย่างน้อยก็ดีกว่าผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ผมเจอ! โหรวโหรวเหมือนกับแม่ที่โตขึ้นแล้ว เธอดียังไงต้องให้ผมบอกข้อดีให้แม่ฟังอีกไหม?” โอวหยางลี่เมินเฉยกับความรู้สึกชาที่ใบหน้าไปโดยสิ้นเชิง ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่แน่วแน่
“ต่อให้เธอจะเก่งหรือจะฉลาดยังไงก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมาเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลโอวหยาง เรื่องของพวกแกมันจบลงไปตั้งนานแล้ว อีกอย่างจำไม่ได้หรือไงที่งานแต่งงานของแก เธอพูดอะไรออกมา เธอรู้ว่าตระกูลอันถูกพวกเราหลอกใช้และทำให้ตระกูลของเธอต้องล่มสลาย เธอบอกว่าจะไม่มีวันมาเกี่ยวข้องกับเราอีก แกยังคิดอีกเหรอว่าเธอจะกลับมาอยู่กับแก? ลูกชาย แกติดอยู่ในความฝันหรือยังไงกัน?” เฉาลี่เฟยไม่ได้สนใจสิ่งที่โอวหยางลี่คิดเลยแม้แต่น้อย และเธอก็ไม่มีทางยอมรับแน่ ๆ ที่จะให้ผู้หญิงที่ชื่ออันโหรวนั้นมาอยู่ด้วยกันกับเขา
เฉาลี่เฟยหันหน้าไปมองห้องผ่าตัดอีกครั้ง ก่อนจะเตะเข้าไปอีกหนึ่งที “เปิดประตูนะ! ห้ามผ่าตัด! ได้ยินไหม!”
ไม่ช้าประตูห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออก แพทย์ที่สวมหน้ากากอนามัยเดินออกมาพร้อมกับพยาบาลก็ลากเตียงที่มีเหอเหมียวนอนอยู่ออกมาด้วย ดวงตาของเหอเหมียวในตอนนี้กำลังหลับสนิท ราวกับว่าเธอกำลังหลับใหลไม่รู้ตัว
“คุณหมอ หลานของฉันยังอยู่ไหม?” เฉาลี่เฟยรีบเดินไปข้างหน้าพลางคว้าแขนของหมอเอาไว้และรีบเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล
