“คุณผู้หญิง ยังอยู่ อีกนิดเดียวพวกเราก็เกือบจะลงมือผ่าตัดแล้ว เมื่อครู่นี้พวกเราเพิ่งเตรียมพร้อมที่จะลงมือเองครับ!” หมอมองเธอด้วยความรู้สึกผิด เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงเอะอะจากข้างนอก พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะลงมือทำอะไรทั้งสิ้น
“ทำไมยังไม่ลงมืออีก พวกคุณเข้าไปตั้งสิบห้านาทีแล้วนะ!” ตามปกติแล้ว สิบห้านาทีน่าจะทำไปครึ่งหนึ่งแล้วด้วยซ้ำ
ในความคิดของเขา เด็กอย่างน้อยก็น่าจะออกมาครึ่งหนึ่ง คงไม่มีทางที่จะทิ้งอีกครึ่งหนึ่งไว้ในท้องแน่ ๆ
“คุณชายโอวหยาง คือว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้ ช่วงที่พวกเรากำลังเตรียมจะฉีดยาชาให้กับคนไข้ จู่ ๆ เธอก็ได้สติและดิ้นขัดขืนอย่างหนัก กว่าเราจะควบคุมเธอได้ก็ใช้เวลาสักพัก และเพิ่งให้ยาสลบกับคนไข้ไปเองครับ!” ที่หน้าผากของหมอมีเหงื่อเย็น ๆ ไหลออกมาเล็กน้อย ปกติแล้วเหงื่อพวกนี้มักจะไหลออกมาในช่วงที่กำลังลงมือผ่าตัดเสียมากกว่า แต่ไม่รู้ทำไมเรื่องถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปเสียได้
“ดี ดีมากเลย ขอบคุณนะคุณหมอ รบกวนช่วยส่งเธอไปยังห้องผู้ป่วยที” เฉาลี่เฟยมองไปที่เหอเหมียวที่กำลังนอนอยู่บนเตียง ตราบใดที่หลานชายของเธอยังอยู่ดีก็ถือว่าเรื่องทุกอย่างยังดีอยู่
โอวหยางลี่ยืนนิ่งอยู่กับที่และมองไปด้วยท่าทีที่เฉยเมย เขาเหลือบมองไปที่เหอเหมียวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะไม่หันไปมองเธออีกเลยแม้แต่น้อย
