หลายวันผ่านไป โอวหยางลี่ไม่แม้แต่จะกลับมาสักครั้ง และที่น่าสังเวชไปกว่านั้นก็คือเธอคิดว่าเหอเหมียวที่โกหกว่าท้องนั้นกำลังท้องขึ้นมาจริง ๆ
เธอไปโรงพยาบาลเพื่อจะไปดูให้แน่ใจ แต่คนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องกลับขวางเธอไว้ไม่ให้เข้าไป เฉาลี่เฟยส่งคนมาคอยเฝ้าหน้าห้องของเธออยู่ตลอด
ถ้าหากเธอบอกเรื่องท้องกับเฉาลี่เฟยไปตั้งตอนแรกจะเป็นยังไงกันนะ?
คำตอบของเธอก็คือไม่
ตั้งแต่ตระกูลเหลียวถูกจิ่งเป่ยเฉินทำลาย เฉาลี่เฟยก็อยากให้เธอหย่ากับโอวหยางลี่ เรื่องที่แอบไปพบกับลูกสาวที่มีชื่อเสียงในเมือง A ก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้
ตระกูลเหลียวในตอนนี้ต้องการกลับมาอีกครั้ง เธอเคยพูดถึงการยืมเงินอย่างเปิดเผยและอย่างลับ ๆ เมื่อสองสามครั้งก่อน เฉาลี่เฟยพูดเพียงไม่กี่คำก็เปลี่ยนเรื่องไป แม้แต่สายตาก็ไม่เหลียวแลมาที่เธอ
ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็รู้ว่าโอวหยางลี่ไม่ต้องการลูก เธอถึงได้ระมัดระวังตัว แต่กลับไม่ได้ป้องกันอันโหรว
“คุณนาย คุณนายใหญ่กลับมาแล้ว” คนรับใช้ตะโกนขึ้น
เหลียวเว่ยเหลือบสายตามอง “มาก็มาสิ หรือว่าฉันจะทำให้เธอกลับไปเร็วขึ้นงั้นเหรอ?”
“ความโกรธของเธอช่างมากมายเหลือเกิน!” เสียงของเฉาลี่เฟยดังขึ้น
เหลียวเว่ยก้มหน้าลงมองถ้วยชาบนโต๊ะ ความโกรธแค้นในใจของเธอนั้นมากจริง ๆ ตั้งแต่ที่ลูกของเธอจากไป ไฟความแค้นในใจของเธอก็ไม่เคยมอดดับ
ตอนนี้เมื่อได้ยินเสียงของเธอก็เริ่มมีอารมณ์
ในสายตาของเธอนั้น เธอถูกใช้มาตลอด
