“พูดมา! ต้องการเท่าไรถึงจะยอมหย่า?” เฉาลี่เฟยหยิบเช็คที่เซ็นชื่อไว้แล้วเรียบร้อยในกระเป๋าขึ้นมา
เฉาลี่เฟยนั่งลงบนโซฟา ผู้ช่วยของเธอที่อยู่ด้านหลังนั้นยื่นปากกามาให้ทันที เธอมองไปที่เหลียวเว่ยที่อยู่ตรงข้าม “ฉันรู้ว่าเธอไม่ยอมหย่า นอกจากจะอยากได้เงิน เธอแค่พูดตัวเลขมาก็พอ ยังไงหลานของตระกูลโอวหยางก็ไม่อาจเป็นลูกนอกสมรสได้!”
เหลียวเว่ยมองไปที่สีหน้าท่าทางจอมปลอมและเจ้าเล่ห์ของเธอ อดไม่ได้ที่อยากจะฉีกหน้ากากความเมตตาของเธอออก เดิมทีถ้าหากไม่ใช่เพราะเธอชอบโอวหยางลี่ คงไม่บอกว่าอยากแต่งงานก็ได้แต่งงานเลย!
เธอเชื่อฟังผู้หญิงคนนี้มาโดยตลอด แต่ตอนที่เธอต้องการความช่วยเหลือเธอกลับไม่ยอมให้การช่วยเหลือเลยสักครั้ง
“แม่คะ เหอเหมียวเธอเป็นแค่ลูกสาวตระกูลเล็ก ๆ จะมาเทียบกับลูกสาวตระกูลเหลียวที่มีธุรกิจใหญ่โตได้ยังไง ถึงแม้ตอนนี้ตระกูลเหลียวจะไม่อยู่แล้ว แต่ชื่อเสียงก็ยังคงอยู่ ฉันมีความเห็นมาเสนอให้ แม่สามารถให้เธอคลอดลูกออกมาได้ แต่ทันทีที่เด็กออกมาให้ใช้ชื่อของฉัน” เรื่องหย่านั้นจะให้เป็นเรื่องที่จบลงง่าย ๆ ได้ยังไงกัน
สิ่งที่เฉาลี่เฟยพูดคือเธอจะต่อรองตามที่เธอต้องการ ความจริงแล้วมันเป็นไปไม่ได้!
“นั่นเป็นลูกเหอเหมียวกับลี่เอ๋อร์ จะมาใช้ชื่อของเธอได้ยังไง?” เฉาลี่เฟยไม่ยอมอย่างเด็ดขาด เธอเริ่มไม่สบอารมณ์กับเหลียวเว่ย
