“ร้อยล้าน น้อยกว่านี้ก็ไม่ได้!” เหลียวเว่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา บาดแผลบนมือของเธอที่ยังไม่หายดีพลันรู้สึกเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง
แต่เมื่อเทียบกับความเจ็บในใจ ภายในใจนั้นเจ็บยิ่งกว่า เจ็บจนทำให้เธอสิ้นหวังและหมดหนทาง
“ร้อยล้าน? เธอสมควรได้รับขนาดนั้นงั้นเหรอ!?” เฉาลี่เฟยมองหน้าเธออย่างเย้ยหยัน “เธออย่าทำให้มันเป็นเรื่องไปหน่อยเลย!”
“ไม่ใช่ว่าฉันสมควรได้เยอะขนาดนั้น แต่เพราะหลานของคุณที่ยังไม่ลืมตาดูโลกนั้นมีค่ามากกว่า หากคุณคิดว่าเขาไม่คู่ควรที่จะปล่อยให้เป็นลูกนอกสมรสละก็ ฉันก็ไม่มีความคิดเห็นอะไรอีก ยังไงฉันก็จะไม่หย่า นอกจากคุณจะทำให้ฉันตาย แต่ฉันบอกไว้เลยว่าฉันหาทนายมาและพูดอย่างชัดเจนแล้วว่าฉันไม่มีทางที่จะฆ่าตัวตายอย่างแน่นอน หากเกิดอุบัติเหตุหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับฉัน เขาจะดำเนินคดีหาสาเหตุอย่างแน่นอน และฉันยังบอกอีกว่าอาจจะเกิดการก่ออาชญากรรมขึ้นได้ ซึ่งผู้ต้องสงสัยนั้นก็ชัดเจนมาก” เธออยู่ในบ้านโอวหยางลี่มานานย่อมรู้จักนิสัยของเฉาลี่เฟยเป็นอย่างดี
เฉาลี่เฟยจ้องไปที่เธอราวกับเป็นคนแปลกหน้า เธอมีสมองตั้งแต่เมื่อไหร่?
ทำไมเธอนึกไม่ถึงเรื่องพวกนี้ แต่เหลียวเว่ยกลับคิดไปไกลกว่าที่เธอคิดเสียอีก
