เธอมองเสื้อสูทสีดำที่อยู่ด้านข้างเสื้อเชิ้ตสีขาว สุ่มเลือกเสื้อที่มีกระเป๋าและใส่มันเข้าไปด้านใน
หลังจากนั้นเธอก็เปิดตู้เสื้อผ้าอีกตู้หนึ่งที่ด้านในนั้นมีเสื้อผ้าของเธอ!
แต่มันไม่มีชุดยูนิฟอร์มใส่ทำงานของเธอ มีแต่กระโปรงหลากหลายสไตล์ที่เป็นของแบรนด์เนมทั้งนั้น!
จิ่งเป่ยเฉินวางแผนมานานแล้ว! เขาเตรียมเสื้อผ้าไว้สำหรับเธอเยอะมาก
เธอสูดลมหายใจเข้า โชคดีที่ภายในห้องนี้ไม่ว่าจะเดินไปตรงไหนก็มีเครื่องปรับอากาศทำความร้อนอยู่ ไม่อย่างนั้นเธอต้องหนาวตายแน่ ๆ
ทันทีที่เธอเดินออกมาจากห้องรับรองก็เจอจิ่งเป่ยเฉินที่กำลังนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ถ้าหากไม่รู้จักอารมณ์ของเขาคงจะถูกเขาหลอกด้วยรูปลักษณ์ภายนอกและการแต่งตัวของเขาแน่ ๆ เพราะความจริงแล้วเขาเป็นสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์!
“ประธานจิ่ง ฉันขอตัวก่อนนะคะ มีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องเรียกฉัน” เธอเสียเวลามาครึ่งวันแล้ว แน่นอนว่างานของเธอนั้นล้นโต๊ะแล้วแน่ ๆ
จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้าขึ้นมามองเธอที่เดินออกจากห้องไป สีหน้าที่เย็นชากลับเผยรอยยิ้มขึ้นมา ไม่เรียกเธอแล้วจะเรียกใคร?
ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น อันโหรวก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของจิ่งเป่ยเฉินด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์พร้อมกับสิ่งของที่อยู่ในมือ
“ประธานจิ่ง นี่คือสินค้าตัวอย่าง” เธอหยิบเครื่องประดับหยกออกมาวางเรียงบนโต๊ะ
